Άτιτλο

 Να γράφεις ποιήματα που, αν τα πετάξεις στο παράθυρο, θα σπάσει το τζάμι.

Daniil Kharms

Ο νεκρός τις γιορτές

Εδώ και πολλά χρόνια

σαν πλησιάζουν τα Χριστούγεννα

(αυτός) ο νεκρός γεννιέται μέσα μου

δε θέλει δώρα

δε θέλει χρήματα

πάγο και χρόνια

χιόνια και πάγο

σκισμένα ρούχα

αχνά παπούτσια

ο χρυσός νεκρός

θα βγει έξω

δεν τον γνωρίζει κανένας

τον αλήτη νεκρό

θα κάτσει στο πικρό καφενείο

να πιει τον καφέ του

κι ύστερα πάλι

σε λίγες μέρες

ήσυχα θα πεθάνει

(ο νεκρός)

όταν έρθει ο χρόνος

κι όλες οι ρόδες

κόκκινες όπως πρώτα

θα γυρίζουν πάλι.

Μίλτος Σαχτούρης

Το χέρι που παίρνει

Όταν γδέρνεις το λαγό, εγώ είμαι αυτός που κάνει το χέρι σου έτσι. Όταν τεντώνεις τα πλευρά πάνω στο δέρμα, εγώ είμαι αυτός που κάνει το χέρι σου έτσι. Όταν χώνεις το σύρμα στα βράγχια, εγώ είμαι αυτός που κάνει το χέρι σου έτσι. Όταν ψάχνεις με τα δάχτυλα τον βολβό, εγώ είμαι αυτός που κάνει το χέρι σου έτσι. Όταν ψάχνεις στο λαρύγγι για μια πρόκα, εγώ είμαι αυτός που κάνει το χέρι σου έτσι. Όταν λύνεις τον κόμπο βαθιά μέσα στη γούρνα, εγώ είμαι αυτός που κάνει το χέρι σου έτσι. Όταν χαϊδεύεις τα αχυρένια μαλλιά, εγώ είμαι αυτός που κάνει το χέρι σου έτσι. Όταν αποχαιρετάς την κόκκινη ομίχλη, εγώ είμαι αυτός που κάνει το χέρι σου έτσι. Όταν ράβεις κουμπί στον αφαλό, εγώ είμαι αυτός που κάνει το χέρι σου έτσι. Όταν βάζεις την τελευταία σφραγίδα, εγώ είμαι αυτός που κάνει το χέρι σου έτσι. Όταν σκουπίζεις το αίμα από τα μάτια, εγώ είμαι αυτός που κάνει το χέρι σου έτσι. Όταν καθαρίζεις το γράσο από τα φτερά στην πλάτη, εγώ είμαι αυτός που κάνει το χέρι σου έτσι.

Όταν κρατάς τον λαγό για να μασάς, όταν χαϊδεύεις τα πλευρά που εξέχουν απ’ το δέρμα, όταν φοράς τα βράγχια, όταν ρουφάς το βολβό, όταν πλέκεις ξανά τον κόμπο, όταν ξεριζώνεις τα αχυρένια μαλλιά, όταν υποδέχεσαι πάλι την κόκκινη ομίχλη, όταν ξηλώνεις το κουμπί από τον αφαλό, όταν ελέγχεις την τελευταία σφραγίδα, όταν βουτάς στη μαύρη γούρνα, όταν δένεις με γάζες τα φτερά, εγώ είμαι αυτός που κάνει το χέρι σου έτσι.

Millions of dead tourists 

Ξέρω γιατί κελαηδάει το πουλί στο κλουβί

Το ελεύθερο πουλί πηδά

Πάνω στου ανέμου τη ράχη

Κι απ’ την ορμή του παρασύρεται

Ώσπου το ρεύμα του να σβήσει

Και βυθίζει τα φτερά του

στις πορτοκαλιές ηλιαχτίδες

Και έχει την τόλμη να ζητάει

όλον τον ουρανό

Δικό του.

Μα ένα πουλί που νευρικά βαδίζει

Μες στο στενό του το κλουβί

Σπάνια μπορεί να δει πιο πέρα

Απ’ της οργής τα κάγκελα

Τα φτερά του είναι κομμένα και

Τα πόδια του δεμένα

Κι αφήνει τη φωνή του ελεύθερη

Να κελαηδήσει.

Στο κλουβί, το πουλί κελαηδάει

Μ’ ένα τιτίβισμα φοβισμένο

Για κείνα, τ’ άγνωστα

Που ακόμα τόσο λαχταρά.

Κι η μελωδία του αντηχεί

Στο μακρινό το λόφο

Γιατί το πουλί στο κλουβί

τραγουδάει για ελευθερία.

Το ελεύθερο πουλί σκέφτεται

Το επόμενο αεράκι που θα ‘ρθεί

Και τους αληγείς ανέμους να γλυκαίνουν

Μέσα από τους ανασασμούς των δέντρων

Και τα παχιά σκουλήκια να καρτερούν

Πάνω στο φωτεινό της αυγής γρασίδi

Και αποκαλεί πια

όλον τον ουρανό

Δικό του.

Μα στο κλουβί, ένα πουλί στέκει

πάνω στον τάφο των ονείρων

Κι η σκιά του φωνάζει

Μ’ ένα ουρλιαχτό εφιαλτικό

Τα φτερά του είναι κομμένα

και τα πόδια του δεμένα

Κι αφήνει τη φωνή του ελεύθερη

Να κελαηδήσει.

Στο κλουβί, το πουλί κελαηδάει

Μ’ ένα τιτίβισμα φοβισμένο

Για κείνα, τ’ άγνωστα

Που ακόμα τόσο λαχταρά.

Κι η μελωδία του αντηχεί

Στο μακρινό το λόφο

Γιατί το πουλί στο κλουβί

τραγουδάει για ελευθερία.

Maya Angelou

Ποιο είναι το σπουδαιότερο μάθημα που πρέπει να μάθει μια γυναίκα;

 Ότι από την πρώτη μέρα, έχει ήδη τα πάντα

που χρειάζεται μέσα της. Είναι ο κόσμος που

την έπεισε ότι δεν τα έχει.

Rupi Kaur

Ποιος είπε ότι ήταν απλό

Υπάρχουν τόσες πολλές ρίζες στο δέντρο του θυμού   

που μερικές φορές τα κλαδιά θρυμματίζονται   

πριν καρποφορήσουν.

Καθισμένες στο Nedick's

οι γυναίκες συσπειρώνονται πριν διαδηλώσουν   

συζητώντας για τα προβληματικά κορίτσια   

που προσλαμβάνουν για να τις ελευθερώσουν.

Ένας σχεδόν λευκός αντιπρόσωπος τις προσπερνάει

για να σερβιριστεί πρώτος

και οι κυρίες ούτε παρατηρούν ούτε απορρίπτουν   

τις μικρότερες απολαύσεις της δουλείας τους.   

Αλλά εγώ που είμαι δέσμια του καθρέφτη μου   

όπως και του κρεβατιού μου

βλέπω τους λόγους στο χρώμα

όπως και στο φύλο

και κάθομαι εδώ και αναρωτιέμαι   

ποια από τις δύο μέσα μου θα επιβιώσει

από όλες αυτές τις απελευθερώσεις.

Audre Lorde

Φεμινισμός τσέπης

Το μόνο άλλο κορίτσι στο πάρτι

μιλάει για τον φεμινισμό. 

Το κοινό: μια θάλασσα από αστεία βιασμού και καγκουροκαπέλα

και ποτήρια από φελιζόλ και εμένα. Κοιτάζουν

το στόμα της σαν να είναι αποχέτευση

φραγμένη με πάρα πολλές απόψεις. 

Της ρίχνω ένα συμπονετικό βλέμμα

και δεν λέω τίποτα. Αυτό το σπίτι είναι για

γυναίκες της ταπετσαρίας. Τι καλό

έχει η ταπετσαρία που μιλάει;

Θέλω να σηκωθώ, αλλά αν το κάνω,

σε ποιο σιωπηλό τραπεζάκι του καφέ

θα ακουμπήσουν τα πόδια τους αυτά τα αγόρια;

Θέλω να σηκωθώ, αλλά αν το κάνω,

τι θα γίνει αν κάποιος πάρει τη θέση μου;

Θέλω να σηκωθώ, αλλά αν το κάνω,

τι θα γίνει αν όλοι καταλάβουν ότι καθόμουν όλη αυτή την ώρα; Είμαι ένοχη

που κρατάω τον φεμινισμό μου στην τσέπη μου

μέχρι να είναι βολικό να μην το κάνω, όπως στα poetry slams ή στο μάθημα γυναικείων σπουδών.

Blythe Baird