Όπου και να βρίσκεστε πάντα

Όπου και να βρίσκεστε πάντα

κρυφό ένα όπλο να κρατάτε πάνω σας γιατί

η επανάσταση

(σαν τη δευτέρα παρουσία) δεν ξέρετε

πού θα σας βρει, γιατί

η επανάσταση

(σαν τη δευτέρα παρουσία) γίνεται

κάθε στιγμή.

"Ποιήματα Κεντήματα στο Δέρμα του Διαβόλου", 1991

Γιάννης Υφαντής

Του Έρωτα

Του έρωτα
πρέπει να του δινόμαστε γυμνοί
όπως δινόμαστε στον ύπνο και στο θάνατο, γιατί
ο έρωτας θαρρώ είναι η μόνη
μεταλαβιά
αιωνιότητας∙ ο έρωτας
είναι η λύτρωση του τέλειου χορού, είναι
η αγαλλίαση
του Καιρού.

Γιάννης Υφαντής 

Είναι που με φαρμάκωσε η γνώση

Αν είναι που αυτή η γη κατάντησε
μια απομακρυσμένη σκοτεινή επαρχία·
αν είναι που αυτός ο κόσμος έγινε απόκοσμος
αν είναι που αυτή η ζωή έγιν’ υπόνοια ζωής
τούτο το φως υπόνοια φωτός τούτος ο χρόνος
ένα λησμονημένο παρελθόν
είναι που με φαρμάκωσε η γνώση.
Η γνώση ήταν γλυκειά στο στόμα και πικρή στα σπλάχνα η γνώση κάποτε
μου γλύκαινε τη ματαιοδοξία η γνώση τώρα
δεν επιτρέπει να γευτώ ούτε μια ψευδαίσθηση.
Η γνώση ερήμωσε τη γνώση· πια δεν έχω
πού ν’ ακουμπήσω το κεφάλι μου. Και σκέφτομαι
το Λάζαρο που όπως λένε τίποτε δεν θέλησε να πει
παρά μονάχα στις φασκιές του τάφου ακόμα τυλιγμένος ζήτησε νερό
για να ξεπλύνει τα
φαρμακωμένα
σπλάχνα του.

(Από την ποιητική συλλογή «Ο καθρέφτης του Πρωτέα», 1986)
Γιάννης Υφαντής

Το μαγικό δαχτυλίδι

Όλα του Μηδενός μεταμορφώσεις είναι, μάγια.
Φόρεσε δαχτυλίδι το Μηδέν και ξόρκισε τη Μάγια.

Από τη συλλογή Μανθρασπέντα (1977)
Γιάννης Υφαντής

Το πού μου κλέψαν το μπουφάν

Το πού μου κλέψαν το μπουφάν δεν είναι τίποτε,
κι ο κλέφτης του ας είν'’ ευλογημένος.
Όμως σαν κάνει ψύχρα και μου λείπει
(δεν έχω ένα δεύτερο μπουφάν) όταν κρυώνω
ίσως να ρίξω κάμποσους χριστούς και παναγίες.
Γιατί κι ο κλέφτης πρέπει (ρε γαμώ το)
να ’ναι ένας σοφός,
να ’χει αίσθηση του δίκαιου, να κλέβει αυτόν που πρέπει.

Γιάννης Υφαντής

Ανάσταση

Μονάχα τα σφαγμέν'’ αρνιά, αυτά αναστηθήκαν.
Γίναν θερμίδες, λίπη, οσμή, γίναν χοληστερίνη
γίναν ορμόνες και σκατά στο σώμα των σφαγέων.
Γίνανε σκέψεις πλαδαρές να κλείσουνε το δρόμο
προς τη μηλίτσα του βουνού, στον εγκρεμό των άστρων
στο χάος χάσμα των νυμφών, στο ιερό σκοτάδι
προς τ' αναστάσιμο φιλί, μες του μουνιού τον ’δη.

Γιάννης Υφαντής

Σκέψεις μίας έφηβης γυναίκας

«Με σάτυρο και με Χριστό μοιάζει αυτός.
Μα είν’' αλήθεια πως τα έχει τα χρονάκια του.
Σαρανταπέντε με πενήντα. Ή πιο πάνω;

Υπάρχουν κούκλοι γύρω μου, τι να τον κάμω αυτόν;
Και οι γονείς μου θα μου λέγαν «τον παππού σου;».

Μ’ αν είχ’' εκατομμύρια, οι άχρηστοι,
νέο θα τον ευρίσκανε και με χιλιάδες χάρες.

Να τον ξανακοιτάξω. Ωχ, αμάν!
Μ'’ αρέσει διάβολε! Κι ανάθεμα, ανάθεμα
στην κοινωνία τη φθονερή, στην κοινωνία
τη δολοφονική που δεν αφήνει
ν’ αγαπηθούμε λεύτερα, μ’' όποιονε μας γουστάρει».

Γιάννης Υφαντής