Follow by Email

Παρασκευή, 23 Απριλίου 2021

Άτιτλο

 Τα ποιήματα

                                  που γράφονται από

                                  μαζοχιστές

                                    πέφτουν με πάταγο

                                        σαν αγελάδες στο λιβάδι.

                                          Λυπήσου με

                                           φωνάζουν,

                                           πρόσεξέ με, έχω

                                           πολύ ευαισθησία

                                           προς τη φύση 

                                           ξεχειλίζω γάλα

 

                            Τα ποιήματα

                                   πρέπει να’ ναι σαν

                                   καρφίτσες                                                            

                                   που τρυπάνε το δέρμα

                                                                    της ανίας

                                                                    κι αφήνουν

                                                                    μια λάμψη

                                            το ίδιο υπεροπτική

                                            με το βάδισμα

                                            του σαδιστή

                                                                     που έμπηξε

                                                                     την καρφίτσα

                                                                     κι έγινε καπνός

                                                                               *



                                                               Ένας συγγραφέας

                                                                  που ’χει δύναμη

                                                                  θα ’πρεπε να τη χρησιμοποιεί

                                                                  για ν’ αποσπά

                                                                  τόσα οφέλη

                                                                  απ’ τον εκδότη του

 

 

                                                                               με τον ίδιο τρόπο

                                                                        που δίνει

                                                                                       στις

                                                                                λέξεις του

 

                                                                                  χώρο           

 

                                                                         ν’

 

                                                                                 ανασάνουν

                  θ                                                                   

                          έ                        

                                  λ                                                     

                                       ω

                                             ο                                                 

                                                σ 

                                                  τ

                                                 ί

                                             χ

                                          ο

                                         ς

                                           μ

                                                 ο

                                                        υ

                                                                ν

                                                                     α

                                                                      τ

                                                                       ι                                                                        

                                                                               ν

                                                                                     ά

                                                                                           ζ                              ι    

                                                                                            ε                        δ 

                                                                                              τ                   ί

                                                                                           α                  φ

                                                                                            ι            ν

                                                                                               σ    α

                                                                                       

                                                                        

                                                                    Το φίδι δεν μπορεί να επιτεθεί

                                                                    όταν είναι κλεισμένο σε κουτί

                                                 

 

                                                                                                *

 

                                   διαλύεις

                                   το στίχο σου

                                          με τον τρόπο

                                          του

                                            ee

                                            cum

                                             mings

                                   απ’ ό,τι βλέπω

 

                                                ό

                                   χι     αυτόςτο       κά     ν

                                   ειδι                       αφ

                                                        ορε

                                                          τ

                                                          ι

                                                          κά

 

                                   Εγώ ψάχνω

                                       τα      

                                       ψάρια που

                                   κολυμπάνε στα

                                           διαστήματα        

 

 

                                   Ο ee προτιμά τα

                                                      βότανα

                                                      των

                                                      γραμμάτων

 

 

                                                                                                                     

                                                                                                              

                                                                                                                 ς) 

                                                                                                      ύτερο                                               

                                                            Άλλω στεαυτ όςείνα ικαλ                                       

 

 

                                                           *

  

                                          Μερικά ποιήματα

                                               είναι απαλά

                                               κι ευχάριστα

                                               παιδάκια

                                                   που δεν φέρουν τίτλο

                                                         και δεν τον χρειάζονται

                                                    κανείς δεν προσέχει

                                                           τη

                                                           γύμνια τους              

 

                                          Ένας τίτλος

                                              δεν είναι

                                              καπέλο

                                              αλλά

                                              κουστούμι

                                                 γι’ αυτό

                                              μερικές φορές

                                                 τον αφήνω

                                              στο

                                                  κάτω μέρος της

                                                  σελίδας,

                                                  γιατί           

                                              δεν θέλω

                                              ολ’ αυτά τα ποιήματα

                                                          να’ ναι

                                                          γυμνά.

                                                           Μερικά θα ’πρεπε

                                                                   να στέκονται

                                                                με

                                                                τα παντελόνια

                                                                πεσμένα στα

                                                                    παπούτσια τους.

 

                                          Φυσικά

                                              μ’ αυτή τη λογική                                                

                                              ένας τίτλος στην κεφαλίδα

                                              είναι σαν φουστάνι

                                              τραβηγμένο ως πάνω απ’ το στήθος.

 

                                                                           *

 


            Πρέπει να έχεις άγιο

                για να σταθείς ίσια

            τέτοιες ώρες

                είπε ο άντρας

                    ανεβασμένος στη σανίδα

 

            Είσαι μεθυσμένος

                    είπε η σύζυγος

            Αν πέσεις

                    θα ξανασπάσεις τη

                                 μύτη σου

                     κι άκου να σου πω,

                                φίλε,

                     δεν ζωγραφίζουν τους

                                 αγίους

                     με στραπατσαρισμένη μύτη

                                 την σήμερον ημέρα

                     Κομψότης είναι ο τρόπος που

                                      τρίβεται το

                                      μπισκότο,

                                      εσύ

                                      γίνεσαι κομμάτια

 

                                                   *

 

 Από το βιβλίο "Θάνατος για τις Κυρίες (και άλλες καταστροφές)".

Norman Mailer

Τρίτη, 13 Απριλίου 2021

Το ηρεμιστικό


Εγώ ήμουν καλά, χορτασμένος σκοτάδι και ηρεμία, στα πόδια θνητών ξαπλωμένος, βυθομετρώντας στο γκρίζο βάθος της αυγής, αν ήταν αυγή. Αλλά η πραγματικότητα σύντομα αποκαταστάθηκε, είμαι κατάκοπος για να ψάξω για την κατάλληλη λέξη, το πλήθος διαλύθηκε, το φως επανήλθε, κι εγώ δε χρειαζόταν ν’ ανασηκώσω το κεφάλι από το έδαφος για να ξέρω πως ήμουν πίσω στο ίδιο εκτυφλωτικό κενό, όπως και πριν.


μτφ. Εριφύλλη Μαρωνίτη

Samuel Beckett

Τετάρτη, 24 Μαρτίου 2021

Άτιτλο



Να ζούμε μια ζωή που θα ‘ναι ολότελα δική μας. Να ζούμε σαν ολοκληρωμένοι άνθρωποι τέλος πάντων.

Να ζούμε σ’ έναν κόσμο, όπου η επιθυμία σου να γελάσεις, ξεσπάει από μέσα σου σαν γιορτή, η επιθυμία να παίξεις και να γιορτάσεις. Κι επιτέλους να κάνεις μία δουλειά που να σ’ ευχαριστεί. Σαν κανονικοί άνθρωποι κι όχι σαν ζώα που ζουν και υπάρουν χωρίς χαρά και φαντασία.

Ένας κόσμος, όπου μπορεί κανείς να δει ξανά ότι υπάρχει ακόμη ένας ουρανός. Τα λουλούδια που ανθίζουν. Ότι ακόμα υπάρχει άνοιξη. Και τα κορίτσια που γελούν και τραγουδούν. 

Κι όταν μια μέρα πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις σαν γέρος, πεταμένος σαν στυμμένη λεμονόκουπα, αλλά σαν άνθρωπος που έζησε ελεύθερος κι ευχαριστημένος μαζί με τους άλλους ανθρώπους.



Απόσπασμα από το θεατρικό έργο «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω»

Dario Fo

Δευτέρα, 8 Μαρτίου 2021

Ο δρόμος μας

"Στους συντρόφους

που δεν γυρίσανε πίσω"


Ας μην ήρθατε πίσω,

κι ας μη φτάσατε πουθενά.

Ο δρόμος μας αρχινά,

από κει που ο δικός σας τελειώνει.

Μέσα στο κάτασπρο χιόνι,

μια ματωμένη γραμμή το δρόμο μας δείχνει,

ας ρίχνει σκοτάδι τριγύρω η νύχτα, ας ρίχνει…

Ακολουθούμε πιστά τα ματωμένα σας ίχνη.


Φώτης Αγγουλές

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2021

Φτερά κομμένα


Είσαι τα πάντα ή το τίποτα ταυτόχρονα 

Απ’ το στομάχι έως το κεφάλι μπερδεμένα 

Αν αγαπήθηκες ποτέ είναι κατόρθωμα 

Πριν γίνεις χώμα για λουλούδια μαραμένα 

Παίρνω σοβαρά όσους μιλάνε χαμηλόφωνα, 

άμα φωνάξω σημαίνει θα πέσει αίμα 

Όσοι πετάξαμε και πέσαμε απότομα 

Άγγελοι θα μείνουμε στην γη, 

φτερά κομμένα 


Από τη μήτρα όταν βγήκα δεν θυμάμαι και πολλά 

Απλά μου είπαν ότι έκλαιγα και αυτά είναι αρκετά

 Με έπνιγαν σε καζάνι που το έλεγαν κολυμπήθρα 

Να ξεπλύνουν οι αμαρτωλοί αμαρτίες που δεν είχα 

Οι γύρω με ανάγκαζαν να ωριμάσω γρήγορα 

Σε όσα δεν βρίσκουν λύση τα βαφτίζουν προβλήματα 

Μου εξηγούσαν την ζωή πάνω στον πίνακα 

με γράμματα, με νούμερα, δεν κατάλαβα τίποτα 

Ο κόσμος άρχισε να γίνεται περίεργος 

Ο φόβος εξαπλώνεται μα πώς να μείνω ήρεμος; 

Όχι άλλη βία, στο μαξιλάρι ψέλλιζα,

φωνές από την κουζίνα και από το διπλανό διαμέρισμα 

Το κάθε δάκρυ έγινε πληγή στη μνήμη, 

σταγόνες κατακόκκινες σαν περπατώ αφήνει 

Δεν είναι δύσκολο σε κάποιον να με κρίνει 

Έχω επιλογές όμως για αυτές έχω ευθύνη 

Μου λένε πώς να φέρομαι, πώς να μιλώ ή να χαίρομαι 

Ορίζουνε το ανώμαλο και αν είμαι αυτό να ντρέπομαι 

Αυτό το σύστημα δεν σπάει και το σιχαίνομαι 

Η μέρα δεν αργεί να είναι παράνομο να σκέφτομαι 

Μου λένε "σκάσε η σιωπή είναι χρυσός", 

συνεχίζω να μιλώ, έτσι και αλλιώς είμαι φτωχός 

Αν οι λέξεις δεν αρκούν καταλήγουνε κραυγές 

Θα σου κάψουν την βιτρίνα, άμα προλαβαίνεις βγες 

Αντί για αέρα, αναπνέω την χολέρα 

Τα όνειρά μου όλα καταντήσανε καριέρα 

Τι κι αν δεν είμαι άγιος, μα νιώθω την φοβέρα 

Κρατάει κάθε μέρα, έως Κυριακή από Δευτέρα 


Προτείνουν φάρμακα να μην ακούν τη γκρίνια μου 

Η κάμερα ζουμάρει, καταγράφει την ασχήμια μου 

Αφού κουράστηκα, ξάπλωσα ανάσκελα 

ακόμα και από τον ήλιο γύρω γύρω στήναν κάγκελα 

Αν γίνω ήρωας δεν θα φοράω μπέρτα 

Τη σελήνη θα χαζεύω από ιπτάμενη κονσέρβα 

έως τότε σε ένα σπίτι υγρασία και κουβέρτα 

Πρωί θα ακούω κόρνες με καφέ και θα έχω νεύρα 

Το βράδυ θα γυρνάω σε κάτι στέκια 

Πάλι τα ποτά θα παίζουν ξύλο με τα κέφια 

Έφυγες αφήνοντας για πουρμπουάρ τα ντέρτια 

Ντουβάρια θα κερνώ με εμετό και άλλα τέτοια 


Για κάποιους είμαι σκουπιδάκι μες στο μάτι τους 

Που κάνουνε τα άγχη και το άχτι τους, ανάγκη τους 

Έτσι ξενέρωσα την πάρτη τους, στο πάρτι τους 

Το χάπι τους δεν χρύσωσα, το σκάτωσα για χάρη τους 

Και τι από όλα αυτά εν τέλει έχει νόημα; 

Έτσι και αλλιώς μετράει το πρώτο επιφώνημα 

Παράσιτο στη γη και η ζωή μου ένα στοίχημα 

Σαν έρωτας πρώτης ματιάς στην εθνική δυστύχημα 


Είσαι τα πάντα ή το τίποτα ταυτόχρονα 

Απ' το στομάχι έως το κεφάλι μπερδεμένα 

Αν αγαπήθηκες ποτέ είναι κατόρθωμα 

Πριν γίνεις χώμα για λουλούδια μαραμένα 

Παίρνω σοβαρά όσους μιλάνε χαμηλόφωνα, 

άμα φωνάξω σημαίνει θα πέσει αίμα 

Όσοι πετάξαμε και πέσαμε απότομα

Άγγελοι θα μείνουμε στην γη, φτερά κομμένα


Σαρδάμ

Η ελευθερία μου


Η ελευθερία μου είναι στις σόλες

των αλήτικων παπουτσιών μου.

Φέρνω τον κόσμο άνω κάτω.

Μπορώ να σεργιανίσω ότι ώρα μου γουστάρει.

Π.χ. την ώρα που βάζετε τις μασέλες σας

Στο ποτηράκι με το νερό πριν κοιμηθείτε

την ώρα που απαυτωνόσαστε

την ώρα που κάνετε το χρέος σας

στα παιδιά σας, στο σωματείο σας

την ώρα που σας έχουν χώσει την ιδέα

πως τρώτε αυγολέμονο

και τρώτε σκατά

μπορώ και περπατάω,

με τα αλήτικα παπούτσια μου

πάνω από τις στέγες σας

-όχι ρε παιδάκι μου σαν εκείνη

την ηλίθια με τη σκούπα, τη Μαίρη Πόπινς-

δεν πιάνετε το κανάλι μου

μόνο όσοι έχουμε το ίδιο μήκος κύματος

ανθρωπάκια χέστες, κατά βάθος σας λυπάμαι

αλλά τώρα δε χάνω το χρόνο μου μαζί σας

δεν θέλω παρτίδες με κανέναν σας

η ελευθερία σας

είναι στις σόλες των τρύπιων παπουτσιών μου

θάρθει η ώρα που θα τις γλύφετε

και θα ουρλιάζετε κλαίγοντας «θαύμα, θαύμα»

αυτά τα παπούτσια

ποτέ δεν ξεκουράζονται και ούτε βιάζονται

όταν εγώ καθαρίσω από εδώ

θα τα φορέσει ο Παύλος, η Μυρτώ, φοράμε το ίδιο νούμερο, δεν λειώνουν,

όσες πρόκες και αν ρίχνετε στο δρόμο.

Σας βαράνε στο δόξα πατρί σας

θα έρθει η ώρα

που θα τρέχετε απεγνωσμένα στο στιλβωτήριο

«συνοδοιπόροι» και «αποστάτες»

να βάψετε τα δικά σας

μα η μπογιά

δεν θα πιάνει

ότι και αν κάνετε, όσα και αν δίνετε

τέτοιο άτιμο κόκκινο είναι το δικό μας.


Κατερίνα Γώγου

Πληρωμή

 


Στη μέση του μεσημεριού

η δίψα σου·

στης δίψας σου τη μέση

ένα πηγάδι

δίχως νερό,

γιομάτο σαύρες

και ψοφίμια.

Κι έσκυψες

πάνω σαπ’ το πηγάδι

κι έκλαψες

κι εκείνο σου ’πε,

«ευχαριστώ για τη δροσιά».


Αργύρης Χιόνης