Follow by Email

Τετάρτη, 30 Ιουνίου 2021

Πού θα είσαι;


Θα έρθουν με τήβεννους

να σωφρονίσουν

και με λευκές ρόμπες

να υποτάξουν

κι εσύ πού θα είσαι

όταν έρθουν;


Πού θα είμαστε όλοι εμείς

όταν έρθουν;


από το περιοδικό "Τεφλόν", 2014

Pat Parker

Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2021

Το Νεκροταφείο


Άνθρωπε, που κοιτάζεις μέσα στη θάλασσα –

στερώντας τη θέα από εκείνους που έχουν πάνω της το ίδιο δικαίωμα όσο έχεις κι εσύ για τον εαυτό σου –

είναι φύσει ανθρώπινο να σταθείς στη μέση ενός πράγματος,

αλλά δε γίνεται να σταθείς εν μέσω αυτής:

η θάλασσα δεν έχει τίποτα να σου προσφέρει παρά έναν καλοσκαμμένο τάφο.

Τα έλατα στέκονται σε πομπή – έκαστο με ένα σμαραγδένιο τρίγωνο στην άκρη – εσωστρεφή όπως τα περιγράμματά τους – λέγοντας τίποτα·

η απώθηση, ωστόσο, δεν είναι το πιο εξόφθαλμο χαρακτηριστικό της θαλάσσης·

η θάλασσα είναι ένας συλλέκτης, ταχύς στο να επιστρέψει το αδηφάγο βλέμμα.

Υπάρχουν κι άλλοι πέρα από εσένα οι οποίοι ενδύθηκαν αυτό το βλέμμα –

η έκφραση των οποίων έπαψε να είναι μία διαμαρτυρία –

τα κόκκαλα των οποίων έπαψαν να είναι το αντικείμενο της έρευνας για τα ψάρια

εφόσον δεν έχουνε αντέξει·

άντρες ρίχνουν τα δίχτυα, δίχως επίγνωση πώς βεβηλώνουν έναν τάφο,

και κωπηλατούν γρήγορα μακριά· όμοια με τα πόδια της αράχνης στην επιφάνεια

κινούν συγχρονισμένα τα πτερύγια λες και δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα

όπως ο θάνατος.

Οι κυματισμοί αναδιπλώνονται εις εαυτόν σε μία φάλαγγα – υπέροχοι κάτω από ένα αφρώδες δίκτυο,

και καταλήγουν ξέπνοα ενώ η θάλασσα θροΐζει μέσα κι έξω από τα φύκια·

τα πουλιά βουτούν στον αέρα με τη μέγιστη ταχύτητα, γιουχάροντας κατά το σύνηθες–

τις ρίζες των βράχων γδέρνει το καύκαλο μιας χελώνας, ανάμεσά τους εν κινήσει κι ο ωκεανός, κάτω από τον παλμό των φάρων και τον ήχο των σημαδούρων,

όπως πάντα προελαύνει, δείχνοντας λες και δεν είναι αυτός ο ίδιος ωκεανός

μες στον οποίο όλα τα πεταμένα πράγματα δεσμεύονται να βουλιάξουν –

μες στον οποίο το αν αναδεύονται ή αν θα στροβιλιστούν, δεν θα ‘ναι

από δική τους βούληση ή συνείδηση.


Marianne Moore

Πορτραίτο προλετάριας



Μια εύσωμη νέα ξέσκουφη γυναίκα

με ποδιά

Τα μαλλιά της τραβηγμένα πίσω στέκεται

στον δρόμο

Το ένα πόδι με την κάλτσα πατάει

στο πεζοδρόμιο

Το παπούτσι της στο χέρι. Κοιτάζοντας

προσεχτικά στο βάθος του

Τραβάει έξω τον χάρτινο πάτο

να βρει το καρφί

Που την πόναγε


William Carlos Williams

Τρίτη, 8 Ιουνίου 2021

Στίχοι 3



Κανένας στίχος δεν ανατρέπει καθεστώτα

είχα γράψει πριν από χρόνια

κι ως σήμερα μου το καταλογίζουν.

Όμως οι στίχοι κάνουν τη δική τους τη δουλειά

δείχνουν τα καθεστώτα, τα κατονομάζουν

ακόμα κι όταν πάνε να εξωραϊστούν

ν’ ανακαινίσουν λίγο τη βιτρίνα

ν’ αλλάξουν επωνυμία και ταμπέλα.

Μάλιστα οι στίχοι κάποτε πετυχαίνουν

σ’ απρόσμενες στάσεις τους ηγέτες

βέβαιους πως κανένας δεν τους βλέπει

με σώβρακο κιτρινισμένο κι ανοιχτό

πριν φορέσουν περισκελίδα ή παντελόνι

με καλαμένια πόδια παντόφλες στραβοπατημένες

πριν βάλουν μπότες ή σκαρπίνια

με την κοιλιά να ξεχειλάει πριν τη ρουφήξουν

για να κουμπώσουν το αμπέχονο ή το σακάκι

με τις μασέλες αφημένες στο ποτήρι

πριν ξαναπροβάρουν τον ιστορικό τους λόγο

με τα προγούλια τους να κρέμονται, τις λάπες

πριν θεληματικό υψώσουν το πηγούνι

πριν ατενίσουν πάντα νέοι το μέλλον.

Οι στίχοι δεν ανατρέπουν καθεστώτα

μα σίγουρα ζούνε πιο πολύ

απ’ όλες τις καθεστωτικές αφίσες.


(25 χρόνια μετά το ποίημα "Στίχοι 2")

Τίτος Πατρίκιος 

Επίλογος


Κι όχι αυταπάτες προπαντός.

Το πολύ πολύ να τους εκλάβεις σα δυο θαμπούς προβολείς μες στην ομίχλη

Σαν ένα δελτάριο σε φίλους που λείπουν με τη μοναδική λέξη: ζω.


«Γιατί», όπως πολύ σωστά είπε κάποτε κι ο φίλος μου ο Τίτος,

«Κανένας στίχος σήμερα δεν κινητοποιεί τις μάζες

Κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα.»


Έστω.

Ανάπηρος, δείξε τα χέρια σου. Κρίνε για να κριθείς.


Μανόλης Αναγνωστάκης 

Στίχοι 2



Στίχοι που κραυγάζουν

στίχοι που ορθώνονται τάχα σαν ξιφολόγχες

στίχοι που απειλούν την καθεστηκυία τάξη

και μέσα στους λίγους πόδες τους

κάνουν ή ανατρέπουν την επανάσταση,

άχρηστοι, ψεύτικοι, κομπαστικοί,

γιατί κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα

κανένας στίχος δεν κινητοποιεί τις μάζες.

(Ποιες μάζες; Μεταξύ μας τώρα –

ποιοι σκέφτονται τις μάζες;

Το πολύ μια λύτρωση ατομική, αν όχι ανάδειξη.)

Γι’ αυτό κι εγώ δε γράφω πια

για να προσφέρω χάρτινα ντουφέκια

όπλα από λόγια φλύαρα και κούφια.

Μόνο μιαν άκρη της αλήθειας να σηκώσω

να ρίξω λίγο φως στην πλαστογραφημένη μας ζωή.

Όσο μπορώ, κι όσο κρατήσω.


Τίτος Πατρίκιος

Παρασκευή, 23 Απριλίου 2021

Άτιτλο

 Τα ποιήματα

                                  που γράφονται από

                                  μαζοχιστές

                                    πέφτουν με πάταγο

                                        σαν αγελάδες στο λιβάδι.

                                          Λυπήσου με

                                           φωνάζουν,

                                           πρόσεξέ με, έχω

                                           πολύ ευαισθησία

                                           προς τη φύση 

                                           ξεχειλίζω γάλα

 

                            Τα ποιήματα

                                   πρέπει να’ ναι σαν

                                   καρφίτσες                                                            

                                   που τρυπάνε το δέρμα

                                                                    της ανίας

                                                                    κι αφήνουν

                                                                    μια λάμψη

                                            το ίδιο υπεροπτική

                                            με το βάδισμα

                                            του σαδιστή

                                                                     που έμπηξε

                                                                     την καρφίτσα

                                                                     κι έγινε καπνός

                                                                               *



                                                               Ένας συγγραφέας

                                                                  που ’χει δύναμη

                                                                  θα ’πρεπε να τη χρησιμοποιεί

                                                                  για ν’ αποσπά

                                                                  τόσα οφέλη

                                                                  απ’ τον εκδότη του

 

 

                                                                               με τον ίδιο τρόπο

                                                                        που δίνει

                                                                                       στις

                                                                                λέξεις του

 

                                                                                  χώρο           

 

                                                                         ν’

 

                                                                                 ανασάνουν

                  θ                                                                   

                          έ                        

                                  λ                                                     

                                       ω

                                             ο                                                 

                                                σ 

                                                  τ

                                                 ί

                                             χ

                                          ο

                                         ς

                                           μ

                                                 ο

                                                        υ

                                                                ν

                                                                     α

                                                                      τ

                                                                       ι                                                                        

                                                                               ν

                                                                                     ά

                                                                                           ζ                              ι    

                                                                                            ε                        δ 

                                                                                              τ                   ί

                                                                                           α                  φ

                                                                                            ι            ν

                                                                                               σ    α

                                                                                       

                                                                        

                                                                    Το φίδι δεν μπορεί να επιτεθεί

                                                                    όταν είναι κλεισμένο σε κουτί

                                                 

 

                                                                                                *

 

                                   διαλύεις

                                   το στίχο σου

                                          με τον τρόπο

                                          του

                                            ee

                                            cum

                                             mings

                                   απ’ ό,τι βλέπω

 

                                                ό

                                   χι     αυτόςτο       κά     ν

                                   ειδι                       αφ

                                                        ορε

                                                          τ

                                                          ι

                                                          κά

 

                                   Εγώ ψάχνω

                                       τα      

                                       ψάρια που

                                   κολυμπάνε στα

                                           διαστήματα        

 

 

                                   Ο ee προτιμά τα

                                                      βότανα

                                                      των

                                                      γραμμάτων

 

 

                                                                                                                     

                                                                                                              

                                                                                                                 ς) 

                                                                                                      ύτερο                                               

                                                            Άλλω στεαυτ όςείνα ικαλ                                       

 

 

                                                           *

  

                                          Μερικά ποιήματα

                                               είναι απαλά

                                               κι ευχάριστα

                                               παιδάκια

                                                   που δεν φέρουν τίτλο

                                                         και δεν τον χρειάζονται

                                                    κανείς δεν προσέχει

                                                           τη

                                                           γύμνια τους              

 

                                          Ένας τίτλος

                                              δεν είναι

                                              καπέλο

                                              αλλά

                                              κουστούμι

                                                 γι’ αυτό

                                              μερικές φορές

                                                 τον αφήνω

                                              στο

                                                  κάτω μέρος της

                                                  σελίδας,

                                                  γιατί           

                                              δεν θέλω

                                              ολ’ αυτά τα ποιήματα

                                                          να’ ναι

                                                          γυμνά.

                                                           Μερικά θα ’πρεπε

                                                                   να στέκονται

                                                                με

                                                                τα παντελόνια

                                                                πεσμένα στα

                                                                    παπούτσια τους.

 

                                          Φυσικά

                                              μ’ αυτή τη λογική                                                

                                              ένας τίτλος στην κεφαλίδα

                                              είναι σαν φουστάνι

                                              τραβηγμένο ως πάνω απ’ το στήθος.

 

                                                                           *

 


            Πρέπει να έχεις άγιο

                για να σταθείς ίσια

            τέτοιες ώρες

                είπε ο άντρας

                    ανεβασμένος στη σανίδα

 

            Είσαι μεθυσμένος

                    είπε η σύζυγος

            Αν πέσεις

                    θα ξανασπάσεις τη

                                 μύτη σου

                     κι άκου να σου πω,

                                φίλε,

                     δεν ζωγραφίζουν τους

                                 αγίους

                     με στραπατσαρισμένη μύτη

                                 την σήμερον ημέρα

                     Κομψότης είναι ο τρόπος που

                                      τρίβεται το

                                      μπισκότο,

                                      εσύ

                                      γίνεσαι κομμάτια

 

                                                   *

 

 Από το βιβλίο "Θάνατος για τις Κυρίες (και άλλες καταστροφές)".

Norman Mailer