Μοσχοβολούσε το φεγγάρι
σκύλοι μ'άσπρα λουλούδια στο κεφάλι περνούσανε στο δρόμο εκστατικοί κι ο δρόμος κάτω έφεγγε από κρύσταλλο και μέσα φαίνονταν τα σφυριά και τα μαχαίρια
Υπάρχουν άνθρωποι που μόνο περιμένουν Δεν είναι ποιητές Δεν έγιναν ποτέ επαναστάτες Κανένα φως δεν παρασύρουν προς το μέρος τους Και πού και πού ένα κομμάτι σύννεφο Περνάει πάνω απ’ την καρδιά τους Και την κρύβει