Μέσα στα Κύματα

Κόκκαλα

Θάλασσα, βότσαλα

Έπεσα πάλι στα γόνατα

Έφυγε ξώφαλτσα, βούιζε

Σφύριζε κι έσκισε

Μες στα αυτιά μου τραγούδησε

Και με γρατζούνισε

Εδώ, κανείς δε θα πεθαίνει

Κι εκεί δε θα ζει

Μου 'λεγε

Έσκυψε και μ' ακούμπησε

Και η καρδιά μου φτερούγισε

Το μπιτ ξεκούρδισε

Σύρματα

Φόβιζαν τα στίγματα

Είδαμε τα νέα πρίσματα

Μέσα στα κύματα

Εδώ, κανείς δε θα πεθαίνει

Κι εκεί δε θα ζει

Τι να κάνω με όλο αυτό το άγχος;

Τι να κάνω με αυτές τις κρίσεις πανικού;

Που με τα χρόνια αλλάζουνε μορφή

Και κάθε φορά μου παίρνει κάποιο καιρό να καταλάβω

Πως ούτε τώρα πεθαίνω

Τι να κάνω;

Τον εαυτό μου χάνω

Είναι νωρίς δε θέλω ύπνο και δε θέλω να πεθάνω

Μα που και που τον εαυτό μου βρίσκω

Όταν νιώθω τη δική σου γεύση στον ουρανίσκο

Pan Pan

Ροζ Φώτα

Mέσα στο σκάφανδρο φτιάχνω κόσμους

Γιατί δε θέλω να θυμηθώ

Μες στον κρατήρα κράτα μου το χέρι

Όταν φοβάμαι να κοιμηθώ

Και λίγο οξυγόνο

Αρκεί για να ακουστεί

Πως παίζει η μουσική

Σε άλλους πλανήτες

Κανένας δε θα υπάρχει

Τριγύρω για να δει

Που πέφτουνε βροχή

Οι μετεωρίτες

Και λίγο οξυγόνο

Αρκεί για να ακουστεί

Πως παίζει η μουσική

Τόσες σκιές μας αγκαλιάζουν

Όπως το κρύο που πέφτει εδώ

Μπορώ να δω το beat απ' την καρδιά σου

Κάτω απ'τα ρούχα δίνει παλμό

Και λίγο οξυγόνο

Αρκεί για να ακουστεί

Πως παίζει η μουσική

Ροζ φώτα μου δείχνουν την πόρτα

Ο ουρανός είναι γεμάτος μπισκότα

Το οξυγόνο τελειώνει τσάμπα ψυχοτρόπα

Σύνδεσε με στα μπάσα να πάρω ανάσα

Οι μέρες περνάνε οι λύκοι που να 'ναι;

Στις θάλασσες του Άρη τα σαλάχια πετάνε

Είναι φίλοι ή είναι απειλή;

Κόλλα το σκάφανδρο στο σκάφανδρο και δωσ' μου ένα φιλί

Και λίγο οξυγόνο

Αρκεί για να ακουστεί

Πως παίζει η μουσική

Σε άλλους πλανήτες

Κανένας δε θα υπάρχει

Τριγύρω για να δει

Που πέφτουνε βροχή

Οι μετεωρίτες

Και λίγο οξυγόνο

Αρκεί για να ακουστεί

Πως παίζει η μουσική

Pan Pan

Ανισόπεδη Ντίσκο

Ήταν απόγευμα στο αμάξι και ακούγαμε Pulp

Και σκεφτόμουν ότι θέλω να σου γράψω ένα τραγούδι

Να ακούς όταν πηγαίνεις στη δουλειά το πρωί

Όταν κολλάς στην Κηφισίας λίγο πριν το δαχτυλίδι

Μα όσο κι αν θέλω να χορεύω σαν να μη με νοιάζει

Ξέρω πως έχω ένα βαρίδι που πλακώνει την ψυχή μου

Και έτσι δε μπορώ να ανέβω στη σκηνή

Ή έστω σε καμιά ταράτσα να τα πω

Πω πω τι ζωή είναι αυτή που ζούμε τώρα

Ήθελα να σου δώσω ό,τι έχω και δεν έχω

Μα αυτό που έχω είναι άγχος για το αύριο

Για το τώρα, για το χτες, κατά μήκος και καθ’ ύψος

Τι να κάνω

Τον εαυτό μου χάνω

Είναι νωρίς δε θέλω ύπνο

Και δε θέλω να πεθάνω

Τον εαυτό μου χάνω

Και στις ταράτσες που καθόμουν αφελώς

Κι έκανα όνειρα για ένα κόσμο που γυρίζει

Τώρα οι μπάτσοι δένουν κόσμο και φοράν κουκούλες

Για να νιώθουν ασφαλείς εκείνοι

Που μας πήραν τη σειρά μας και έχουν μούτρα να μιλάνε

Που μας βλέπουν και γυρνάνε και μας φτύνουν

Και το δάχτυλο κουνάνε μας ρωτάνε

Αν τα κάναμε σωστά

Δηλαδή αν είμαστε κανονικά παιδιά

Κι εγώ που είμαι άντρας cis και straight λευκός

Σχετικά καλός μαθητής και φοιτητής

Πήγα στρατό και σε παντρεύτηκα σε μια εκκλησία

Βαφτίσαμε και το παιδί μας σε άλλη μια

Μια ζωή απλός, μέτριος, κοινωνικός

Καμία φορά μα συνήθως λίγο πιο κλειστός

Δεν προκάλεσα και ήμουν σχετικά αποδεκτός

Μα δεν ένιωσα ούτε μια φορά κανονικός

Τι να κάνω

Τον εαυτό μου χάνω

Είναι νωρίς δε θέλω ύπνο

Και δε θέλω να πεθάνω

Πού και πού

Tον εαυτό μου βρίσκω

Πού

Σ’ αυτή την ανισόπεδη ντίσκο

Στην Αθήνα

Τον εαυτό μου χάνω

Είναι νωρίς δε θέλω ύπνο

Και δε θέλω να πεθάνω

Πού και πού

Tον εαυτό μου βρίσκω

Πού

Σ’ αυτή την ανισόπεδη ντίσκο

Ήταν απόγευμα στο αμάξι και ακούγαμε

Kόρε. Ύδρο. Αccra Μinoa Μy Wet Calvin The Boy

Nalyssa Green Nefeli Walking Undercover Λεξ

Melentini Spectralfire Τάκι Τσαν Πέρα Στα Όρη

Χωρίς Περιδέραιο Toquel Διάφανα Κρίνα

Larry Gus Τουρνά Bonebrokk Χατζιδάκι

Χατζηνάσιο Καρβέλα Βίσση Βόσσου Μαντώ

Dolly Vara Cappete Metro Decay Felizol

Ριφιφί Ρακιντζή Μοσχολιού Tρίχρωμη

Στέρεο Νόβα Ημισκούμπρια Ντακότα Ευριπίδη

Τρύπες Σπαθιά Μωρά Στη Φωτιά

Echo Tides Echo Tides Echo Tides Echo Tides

Τι να κάνω

Τον εαυτό μου χάνω

Είναι νωρίς δε θέλω ύπνο

Και δε θέλω να πεθάνω

Πού και πού

Tον εαυτό μου βρίσκω

Πού

Σ’ αυτή την ανισόπεδη ντίσκο

Στην Αθήνα

Τον εαυτό μου χάνω

Είναι νωρίς δε θέλω ύπνο

Και δε θέλω να πεθάνω

Πού και πού

Tον εαυτό μου βρίσκω

Πού

Σ’ αυτή την ανισόπεδη ντίσκο

Pan Pan