Έτσι ειν' η ζωή

 Μια φορά κι εγώ κοίταξα πίσω

είπα να χαθώ να μη γυρίσω

Έτσι είν’ η ζωή και πώς να την αλλάξεις

άλλοι κλαίνε κι άλλοι γελάνε δηλαδή

έτσι είν’ η ζωή και πώς να την ξεγράψεις

πώς να την ξεγράψεις με μολύβι και χαρτί

Κράτα μου το χέρι κράτα το παράπονό μου

κράτα την καρδιά σου ώσπου να `ρθει το πρωί

και να θυμηθείς πριν φύγεις να σου δώσω

κόκκινο γαρίφαλο κι ένα γλυκό φιλί

Μια φορά κι εγώ είπα να φύγω

από τους καημούς για να ξεφύγω

Έτσι είν’ η ζωή και πώς να την αλλάξεις

άλλοι κλαίνε κι άλλοι γελάνε δηλαδή

έτσι είν’ η ζωή και πώς να την ξεγράψεις

πώς να την ξεγράψεις με μολύβι και χαρτί

Κράτα μου το χέρι κράτα το παράπονό μου

κράτα την καρδιά σου ώσπου να `ρθει το πρωί

και να θυμηθείς πριν φύγεις να σου δώσω

κόκκινο γαρίφαλο κι ένα γλυκό φιλί

Δημήτρης Ευαγγελίδης

 Ζεϊμπέκικο 

Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια

και με τους φίλους τους παλιούς

τριγυρνάμε στα σκοτάδια

κι όμως εσύ δε μας ακούς

Δε μας ακούς που τραγουδάμε

με φωνές ηλεκτρικές

μες στις υπόγειες στοές

ώσπου οι τροχιές μας συναντάνε

τις βασικές σου τις αρχές

Ο πατέρας μου ο Μπάτης (Απρόσιτη μητέρα μορφή από χώμα και ουρανό)

ήρθε απ’ τη Σμύρνη το `22 ( θα χαθώ απ’ τα μάτια σου τα δυο)

κι έζησε πενήντα χρόνια (μες στον κόσμο)

σ’ ένα κατώι μυστικό (σαν πρόσφυγας σ’ ένα κατώι μυστικό)

Σ’ αυτόν τον τόπο όσοι αγαπούνε (αν αγαπούνε)

τρώνε βρώμικο ψωμί

(του λόγου σου οι πιστοί)

κι οι πόθοι τους ακολουθούνε

υπόγεια διαδρομή

Χθες το βράδυ είδα ένα φίλο

σαν ξωτικό να τριγυρνά

πάνω στη μοτοσικλέτα

και πίσω τρέχανε σκυλιά

Σήκω ψυχή μου δώσε ρεύμα

βάλε στα ρούχα σου φωτιά (σαν τον Μάρκο)

βάλε στα όργανα φωτιά ( βάλε στα όργανα φωτιά)

να τιναχτεί σαν μαύρο πνεύμα (να κλείσει η λαβωματιά μα τιναχτεί σαν μαύρο πνεύμα)

η τρομερή μας η λαλιά

Διονύσης Σαββόπουλος (αυτός που το χάλασε, να λέμε και τις αλήθειες)

Περασμένες μου αγάπες

 Περασμένες μου αγάπες όνειρα που σβήσατε

με το πέρασμα του χρόνου την ανάμνηση του πόνου

στην καρδιά μου αφήσατε

περασμένες μου αγάπες όνειρα που σβήσατε

Για δυο μάτια για δυο χείλια κάποτε ξενύχτησα

ένιωσα ανατριχίλα μέχρι της καρδιάς τα φύλλα

σαν τα πρωτοφίλησα

για δυο μάτια για δυο χείλια κάποτε ξενύχτησα

Περασμένες μου αγάπες του καιρού χαλάσματα

όσο μακριά κι αν πάτε στη ζωή μου τριγυρνάτε

σαν χλωμά φαντάσματα

περασμένες μου αγάπες του καιρού χαλάσματα

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου 

Δε θέλω πια να ξαναρθείς

Ποτέ δε θέλω πια να ξαναρθείς στ’ ομολογώ

ποτέ στο δρόμο μου να μη βρεθείς για να σε δω

θα μου θυμίσεις τα παλιά τα πρώτα βράδια μας

θα μου θυμίσεις και τα πρώτα χτυποκάρδια μας

Δε θέλω πια να ξαναρθείς

δε θέλω πια μες την καρδιά φωτιά

δε θέλω πια να σ’ αγαπώ

να σε ξεχάσω προσπαθώ

Αφού με άφησες γιατί ζητάς να ξαναρθείς

προτού να φύγεις έπρεπε καλά να το σκεφτείς

σε αγαπούσα κι ήσουν η αδυναμία μου

πολύ λυπάμαι που χωρίσαμε λατρεία μου

Δε θέλω πια να ξαναρθείς

δε θέλω πια μες την καρδιά φωτιά

δε θέλω πια να σ’ αγαπώ

να σε ξεχάσω προσπαθώ

Μανώλης Χιώτης

Τι είν' αυτό που το λένε αγάπη

Τι είν' αυτό που το λένε αγάπη

τι είν' αυτό, τι είν΄αυτό

που κρυφά τις καρδιές οδηγεί

κι όποιος το 'νιωσε το νοσταλγεί

Τι είν' αυτό που το λένε αγάπη

τι είν' αυτό, τι είν΄αυτό

γέλιο, δάκρυ, λιακάδα, βροχή

της ζωής μας και τέλος κι αρχή

Ποτέ ποτέ κανένα στόμα

δεν το 'βρε και δεν το 'πε ακόμα

Τι είν' αυτό που το λένε αγάπη

τι είν' αυτό, τι είν΄αυτό

που σε κάνει να λες το σκοπό

σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ

Τι είν' αυτό που το λένε αγάπη

τι είν' αυτό, τι είν΄αυτό

στο λεπτό που σου δίνει φτερά

κι είναι λύπη μαζί και χαρά

Δανάη Στρατηγοπούλου

Από μέσα πεθαμένος

Τον καιρό που μ’ αγαπούσες με ρωτάς ένα πρωί

στην κουβέντα μας επάνω τ’ είναι άραγε η ζωή

τότε γύρισα και σου ’πα γι’ άλλους είναι το κρασί

γι’ άλλους δόξα γι’ άλλους πλούτη μα για μένα είσαι εσύ

Τώρα που άλλαξε η καρδιά σου κι έναν άλλο αγαπάς

απορείς μου λεν ακόμη η δική μου πως χτυπά

μήπως τάχα σαν κι εμένα δεν είν’ άνθρωποι πολλοί

από μέσα πεθαμένοι και απόξω ζωντανοί

Αττίκ

Άτιτλο

 Να γράφεις ποιήματα που, αν τα πετάξεις στο παράθυρο, θα σπάσει το τζάμι.

Daniil Kharms