Αφήγηση

 

Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας

κανείς δεν ξέρει να πει γιατί

κάποτε νομίζουν πως είναι οι χαμένες αγάπες

σαν αυτές που μας βασανίζουνε τόσο

στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι με τα γραμμόφωνα.

Οι άλλοι άνθρωποι φροντίζουν τις δουλειές τους

ατελείωτα χαρτιά παιδιά που μεγαλώνουν, γυναίκες

που γερνούνε δύσκολα

αυτός έχει δυο μάτια σαν παπαρούνες

σαν ανοιξιάτικες κομμένες παπαρούνες

και δυο βρυσούλες στις κόχες των ματιών.

Πηγαίνει μέσα στους δρόμους ποτέ δεν πλαγιάζει

δρασκελώντας μικρά τετράγωνα στη ράχη της γης

μηχανή μιας απέραντης οδύνης

που κατάντησε να μην έχει σημασία.

Άλλοι τον άκουσαν να μιλά

μοναχό καθώς περνούσε

για σπασμένους καθρέφτες πριν από χρόνια

για σπασμένες μορφές μέσα στους καθρέφτες

που δεν μπορεί να συναρμολογήσει πια κανείς.

Άλλοι τον άκουσαν να λέει για τον ύπνο

εικόνες φρίκης στο κατώφλι του ύπνου

πρόσωπα ανυπόφορα από τη στοργή.

Τον συνηθίσαμε είναι καλοβαλμένος και ήσυχος

μονάχα που πηγαίνει κλαίγοντας ολοένα

σαν τις ιτιές στην ακροποταμιά που βλέπεις απ’ το τρένο

ξυπνώντας άσκημα κάποια συννεφιασμένη αυγή.

Τον συνηθίσαμε δεν αντιπροσωπεύει τίποτε

σαν όλα τα πράγματα που έχετε συνηθίσει

και σας μιλώ γι’ αυτόν γιατί δε βρίσκω

τίποτε που να μην το συνηθίσατε∙

προσκυνώ.

Γιώργος Σεφέρης

Άτιτλο

 Κι άμα πηδάω κάθε νύχτα

από την κορυφή της λύπης μου

δεν είναι από συνήθεια

είναι γιατί

η αλήθεια, κύριοι,

προϋποθέτει ύψος. 

Γιάννης Στίγκας

Υποθήκαι

Όταν οι άνθρωποι θέλουν να πονείς,

μπορούνε με χίλιους τρόπους.

Ρίξε το όπλο και σωριάσου πρηνής,

όταν ακούσεις ανθρώπους.

Όταν ακούσεις ποδοβολητά

λύκων, ο Θεός μαζί σου!

Ξαπλώσου χάμου με μάτια κλειστά

και κράτησε την πνοή σου.

Κράτησε κάποιον τόπο μυστικό,

στον πλατύ κόσμο μια θέση.

Όταν οι άνθρωποι θέλουν το κακό,

του δίνουν όψη ν’ αρέσει.

Του δίνουν λόγια χρυσά, που νικούν

με την πειθώ, με το ψέμα,

όταν [οι] άνθρωποι διαφιλονικούν

τη σάρκα σου και το αίμα.

Όταν έχεις μια παιδική καρδιά

και δεν έχεις ένα φίλο,

πήγαινε βάλε βέρα στα κλαδιά,

στη μπουτονιέρα σου φύλλο.

Άσε τα γύναια και το μαστροπό

Λαό σου, Ρώμε Φιλύρα.

Σε βάραθρο πέφτοντας αγριωπό,

κράτησε σκήπτρο και λύρα.

Κ. Καρυωτάκης

Μαρτυρία

 

Ο μεγάλος όγκος νερού ήρθε τόσο ξαφνικά… Μέχρι τις 3 τα ξημερώματα της Πέμπτης είχαμε τα ζώα σε στεγνό σημείο του στάβλου. Ο Θάνος μπάζωνε τις πόρτες με το τρακτέρ. 3:20 το νερό ξεπέρασε το ένα μέτρο. Στις 5 μετέφερε εμένα και την Κατερίνα μέχρι την άσφαλτο, για να έρθω στο σπίτι να ταΐσω το μωρό μας. Και γύρισε πίσω… Σήκωσε το τρακτέρ ψηλά με τον κουβά, γιατί το νερό έμπαινε πλέον στη μηχανή. Έβαλε όσα ζώα χωρούσαν πάνω στην αρμεκτική. Προσπαθήσαμε να τα πάρουμε τα ζώα. Δεν έφτανε κανένα μηχάνημα. Η στάθμη συνέχισε να ανεβαίνει. Έφτασε σχεδόν στα δύο μέτρα.. 

Όσο κι αν πονούσαμε για όλες αυτές τις ψυχές…δεν…δεν τα καταφέραμε. Έψαχνα τρόπο να πάρουμε το Θάνο και τον πεθερό μου από κει. Να βγούνε ασφαλείς. Ήταν πάνω σ’ένα τραπέζι. Πήρα το 112, δεν απάντησε κανείς. Πήρα το 100, δεν απάντησε κανείς. Πήρα την ΠΥ Τρικάλων, κράτησαν τον αριθμό μου και είπαν ότι θα με ξαναπάρουν. Δε με πήραν ποτέ. Πήρα τον Αντιπεριφερειάρχη, δεν το σήκωσε ποτέ. Πήρα τον Αντιδήμαρχο, κλείσε και σε παίρνω. Τίποτα. Χωριανοί από τη Ζηλευτή ήρθαν με τρακτέρ και καρότσες. Φίλος μας προσπαθούσε να προσεγγίσει με φορτωτή. Ο γαμπρός μου με το JCB. Είμασταν όλοι εκεί, ανήμποροι. Πριν το μεσημέρι έφεραν μία βάρκα ο Βασίλης Μπαρούτας κι ο Δημήτρης Μάντζιος. Οι σωτήρες μας. Έφεραν τον άντρα μου και τον πεθερό μου. Δε μας πονάνε τα μηχανήματα…οι εγκαταστάσεις…θα τα ξαναφτιάξουμε. Είναι πάρα πολλά τα χρήματα που χάθηκαν, αλλά είμαστε ζωντανοί και γεροί και θα τα καταφέρουμε. Μας πονάνε οι ψυχές που δεν καταφέραμε να σώσουμε. Κι αυτό δεν ξέρω αν μπορέσουμε να το ξεπεράσουμε.. 750 ψυχές θα κυνηγάνε εμάς κι αυτόν που με την αναλγησία του δεν φρόντισε να υπάρχει ροή των υδάτων. Και η στάθμη δεν έπεσε ακόμα. Που μας στέρησε την ελπίδα να βρούμε έστω και ένα ζωντανό. Δεν καταφέραμε ακόμα να φτάσουμε. Το βιός μας όλο είναι εκεί, μέσα στο νερό. Κι εμείς κοιτάμε. Αυτά. 

Ιωάννα Καρρά

Μου 'πες θα φύγω

Μου ‘πες θα φύγω χτες το βράδυ ξαφνικά

Απλώς κουράστηκα, δε φταίω για όλ’ αυτά

Θεέ μου δε θέλει, το βλέπω καθαρά

Κι όλα, γίνανε Θεέ μου τόσο, μα τόσο ξαφνικά

Σηκώθηκα μονάχος το πρωί

Χωρίς καφέ, χωρίς τσιγάρο και ψυχή

Θεέ μου το ξέρω, τώρα είμαι μοναχός

Κι όμως, θα γυρίσει πάλι, δεν μπορεί να κάνει αλλιώς

Το ξέρω είναι λίγο δύσκολο μα εγώ

Στο λέω μπορούσα να περιμένω, και μπορώ

Βλέπεις οι δυο μας μόνοι δε νιώσαμε ποτέ

Τώρα πες μου ποιον, πες μου ποιον θα ‘χεις να τα λες

Παύλος Σιδηρόπουλος

Κανιβαλικό Μανιφέστο μέσα στο Σκοτάδι

 Είστε όλοι κατηγορούμενοι, σηκωθείτε

Ο ομιλητής δε μπορεί να σας μιλήσει παρά μόνο αν είστε όρθιοι

Όρθιοι όπως όταν ακούτε τον εθνικό ύμνο

Όρθιοι όπως όταν ακούτε τη Διεθνή

Όρθιοι όπως όταν ακούτε το God save the king

Όρθιοι όπως μπροστά στη σημαία.

Τέλος όρθιοι μπροστά στο ΝΤΑΝΤΑ που αντιπροσωπεύει τη ζωή

Και που σας κατηγορεί ότι αγαπάτε τα πάντα από σνομπισμό,

Αρκεί να είναι ακριβά.

 

Μπα, τώρα ξανακαθίσατε;

Καλύτερα, έτσι θα με ακούτε με μεγαλύτερη προσοχή.

Μα τι κάνετε εδώ, στοιβαγμένοι σαν σοβαρά στρείδια

-γιατί είστε σοβαροί, έτσι δεν είναι;

Σοβαροί, σοβαροί, σοβαροί μέχρι θανάτου.

Ο θάνατος όμως, είναι κάτι σοβαρό, ε;

 

Πεθαίνουμε σαν ήρωες, ή σαν ηλίθιοι, το ίδιο είναι.

Η Μόνη λέξη που δεν είναι εφήμερη, είναι η λέξη θάνατος.

Αγαπάτε τον θάνατο όταν αφορά τους άλλους.

Εις θάνατον, εις θάνατον.

To μόνο αθάνατο, είναι το χρήμα. Το χρήμα ταξιδεύει.  

Είναι Θεός, το σεβόμαστε –αξιοσέβαστο, αγαπητό στις οικογένειες.

Τιμή, τιμή στο χρήμα: ο άνθρωπος που έχει χρήμα, είναι άνθρωπος με κύρος.

 

Η Τιμή πουλιέται και αγοράζεται σαν τον κώλο. Ο κώλος,

Ο κώλος αντιπροσωπεύει τη ζωή σαν τις τηγανιτές πατάτες,

Και όλοι εσείς που είστε σοβαροί, θα βρωμάτε χειρότερα

Από σκατά αγελάδας.

 

ΤΟ ΝΤΑΝΤΑ όμως δεν αισθάνεται τίποτα, δεν είναι τίποτα.

Είναι .τις ελπίδες σας: τίποτα,

Σαν τον παράδεισό σας: τίποτα,

Σαν τα είδωλα σας: τίποτα,

Σαν τους πολιτικούς σας: τίποτα

Σαν τους ήρωες σας; Τίποτα

Σαν τους καλλιτέχνες σας: τίποτα

Σαν τις θρησκείες σας: τίποτα

 

Μπορείτε να  γιουχάρετε, να ουρλιάξετε, να μου σπάσετε τα μούτρα: και μετά; ΚΑΙ ΜΕΤΑ; 

Θα σας φωνάζω, ξανά και πάλι, ότι είστε όλοι σας κορόιδα.

 

Σε τρεις μήνες, εγώ και τα φιλαράκιά μου, θα σας πουλάμε τους πίνακες μας για μερικά φράγκα

Francis Picabia

Αληθινό είναι ό,τι σπαταλιέται

Αληθινό είναι ό,τι σπαταλιέται

δίχως εμφανείς λόγους.

Ό,τι εκσφενδονίζεται στο μηδέν

δίχως ουρές και ίχνη.

Ό,τι υπάρχει από σύμπτωση

δίχως να καυχιέται γι' αυτό

δίχως να νοιάζεται αν θα μπορεί

για πάντα να μη καυχιέται γι' αυτό.

Γιάννης Αγγελάκας