Xρειάζονται πολλά, τον κόσμο για ν’ αλλάξεις:
Oργή κι επιμονή. Γνώση κι αγανάχτηση.
Γρήγορη απόφαση, στόχαση βαθιά.
Ψυχρή υπομονή, κι ατέλειωτη καρτερία.
Kατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση του συνόλου.
Mονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πώς
την πραγματικότητα ν’ αλλάξουμε.
(Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης / Aπό το θεατρικό έργο «H απόφαση» – Die Massnahme -, 1930)
Bertolt Brecht
Κι αντίκρυ μου κάθισαν οι δικαστές.
Ο ένας πόρνος, μπεκρής και τετραπέρατος
κρυφά χλευάζοντας και φανερά δοξολογώντας
μιαν εξουσία που τον ξέρει και τον χρειάζεται.
Ο άλλος αδιάφορος για ό, τι δεν ήτανε δικό του
προσυπογράφοντας το καθετί που του ζητούσαν
φτάνει ν’ ακούει επαίνους για τις επιδόσεις του.
Ο άλλος στοχαστικός και λάγνος, πάντα υποταγμένος
στα όσα βαθιά ως τα σπλάχνα του μισούσε
με αντάλλαγμα το ελεύθερο της δίψας του.
Ο άλλος πονετικός χωριάτης, γκαρδιακός παραμυθάς
έτοιμος πάντα να ξεπλύνει το παλιό του κρίμα
προσκυνώντας τους νέους κάθε φορά ηγεμόνες.
Ο άλλος αδιάλλακτος, στάσιμος, μαραζωμένος
θρηνώντας σιωπηρά τα χαμένα χρόνια του
μισώντας όσους τον αφήναν πίσω…
Τίτος Πατρίκιος
Η αλλαγή δεν ήρθε να μου προσφέρει
την αλλαγή. Τι είναι μήπως
η αλλαγή και τι μπορεί ν’ αλλάξει,
απαλλαγή καμιά δεν θα υπάρξει
του εαυτού μας το τέλμα
μας κρατάει καλά. Αυτό είναι
και το τέρμα.
Η αρχή ωστόσο είναι
μόνο κάποια συναλλαγή.
Ζωή Καρέλλη
Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών.
Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν.
Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας.
Να φεύγεις !
Αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς.
Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο.
Να τρέχεις μακριά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι.
Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο.
Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ.
Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε.
Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου (όλα τα βράδια και τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ δικά σας).
Αποδέξου το.
Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες, μέρη που περπάτησες.
Δεν έχεις τόση περιορισμένη φαντασία όσο νομίζεις.
Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι.
Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη.
Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι.
Από το δυσανάλογο, το μέτριο και το λίγο.
Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω -δεν τους το χρωστάς.
Να μάθεις να σέβεσαι την αγάπη σου, το χρόνο σου και την καρδιά σου.
Μην πιστεύεις αυτά που λένε -η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, τελειώνει.
Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει.
Να καταλάβεις πως οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς
-οι τρίτες για τους γελοίους.
Μην τρέμεις την αντιστοιχία λέξεων-εννοιών, να ονομάζεις σχέση τη σχέση, την κοροϊδία κοροϊδία.
Να μαλώνεις τον εαυτό σου καμιά φορά που κάθεται και κλαψουρίζει
-σαν μωρό κι εσύ κάθεσαι και του δίνεις γλειφιτζούρι μη και σου στεναχωρηθεί το βυζανιάρικο.
Να μάθεις να ψάχνεις για αγάπες που θυμίζουν Καζαμπλάνκα
– όχι συμβάσεις ορισμένου χρόνου
Και να μάθεις να φεύγεις από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες.
Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα.
Να φεύγεις από όσα νόμισες γι’ αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ’ αυτά.
Χριστίνα Παρασχά
Προεκλογικές μέρες πάνω απ’ το ποτάμι
Κανείς δεν κάνει αυτό που πρέπει να κάνει
Παρατημένος στα έργα της πολεοδομίας
Ακούς το τραγούδι της Αστυνομίας
Κρατάς το μεγάλο σχέδιο σφιχτά στα χέρια
Είναι αυτό που θ’ αλλάξει τη ζωή μας σε μία μέρα
Η μέρα μιας γυναίκας στα προάστια
Σούπερ μάρκετ, όνειρα
Εστιάζουν τα μάτια
Μια Μοτοκούζι διασχίζει το μεγάλο δρόμο
Κρατάς την Polaroid σαν μοναδικό όπλο
Αν κλέβαμε το Volvo απ’ την άλλη άκρη του δρόμου
Θα `φευγες μαζί μου μέχρι το τέλος του κόσμου;
Κοίτα πώς ανοίγει ο κόσμος σ’ αυτή τη στροφή
Τα χρώματα της γης απλώνονται σαν μεγάλη γιορτή
Σαν φωτοβολίδα το απόγευμα σκάει
Και πέφτει το βράδυ σαν ανθρώπινο χάδι
Διασχίζουμε τα FM, τις ειδήσεις των εννέα
Προεκλογικά δελτία, διεστραμμένη γερουσία
Από εδώ ως τα διυλιστήρια ο αέρας βρωμάει
Κανείς τους δε φταίει, κανείς δεν αλλάζει
Μια Μοτοκούζι διασχίζει το μεγάλο δρόμο
Κρατάς την Polaroid σαν μοναδικό όπλο
Αν κλέβαμε το Volvo απ’ την άλλη άκρη του δρόμου
Θα `φευγες μαζί μου μέχρι το τέλος του κόσμου;
Κίτρινες μέρες πάνω απ’ το ποτάμι
Μ’ ένα μεγάλο κασετόφωνο γύρω απ’ το κεφάλι
Περνάς αόρατος τα κομπρεσέρ του δρόμου
Πειραιά Καλλίπολη το λεωφορείο του λόφου
Ένα παιδί στη διασταύρωση ζητά λεφτά για ψωμί
Καθαρίζει τα τζάμια εκατοντάδων ταξί
Αν τα όνειρά μας διαλύαν του πολέμου τα σύννεφα
Θα καίγαμε στις ταράτσες βιβλία και ποιήματα
Μια Μοτοκούζι διασχίζει το μεγάλο δρόμο
Κρατάς την Polaroid σαν μοναδικό όπλο
Αν κλέβαμε το Volvo απ’ την άλλη άκρη του δρόμου
Θα `φευγες μαζί μου μέχρι το τέλος του κόσμου;
Κωνσταντίνος Βήτα
Μέρα με τη μέρα
Μόνος σ'ένα λόφο
Ο άντρας με το ανόητο χαμόγελο κάθεται τελείως ακίνητος
Αλλά κανείς δε θέλει να τον ξέρει,
Βλέπουν ότι είναι απλά ένας αγαθός,
Και ποτέ δε δίνει μια απάντηση
Αλλά ο αγαθός του λόφου
βλέπει τον ήλιο να δύει,
και τα μάτια μες το μυαλό του
βλέπουν τον κόσμο να στριφογυρίζει
Καλά στην πορεία του,
με το κεφάλι σ'ένα σύννεφο,
Ο άνθρωπος με τις χίλιες φωνές να μιλάει εντελώς φωναχτά
Αλλά κανείς δεν τον ακούει
ή τον ήχο που φαίνεται να κάνει,
και ποτέ δεν μοιάζει να δίνει σημασία
Αλλά ο αγαθός του λόφου
βλέπει τον ήλιο να δύει,
και τα μάτια μες το μυαλό του
βλέπουν τον κόσμο να στριφογυρίζει
Και κανείς δε φαίνεται να τον συμπαθεί,
δεν κατανοούν τι θέλει να κάνει,
και ποτέ δεν δείχνει τα συναισθήματά του
Αλλά ο αγαθός του λόφου
βλέπει τον ήλιο να δύει,
και τα μάτια μες το μυαλό του
βλέπουν τον κόσμο να στριφογυρίζει
Ω γύρω, γύρω, γύρω
Κι αυτός ποτέ δεν τους ακούει
Γνωρίζει ότι αυτοί είναι οι ανόητοι
Δεν τον συμπαθούν
Αλλά ο αγαθός του λόφου
βλέπει τον ήλιο να δύει,
και τα μάτια μες το μυαλό του
βλέπουν τον κόσμο να στριφογυρίζει
The Beatles
Έχοντας κοινή αισθητική και κοσμοθεωρητική άποψη, πως η καταστροφή κι η θνητότητα της μορφής των όντων περιλαμβάνονται στο περίγραμμα της ολοκλήρωσης της ζωής.
Έχοντας βάλει σκοπό μας την καταστροφή του Παρθενώνος, μ’ απώτερο σκοπό την παράδοσή του στην ουσιαστική αιωνιότητα, που δεν είναι παρά η χωρίς επίγνωση ροή κι η πλούσια σε πιθανότητες αυτόματη μετασκευή της ύλης, που κακώς ονομάζουμε ‘χαμό’.
Αντιπαθώντας τη χρονική και ιστορική κατοχύρωση της Ακρόπολης, σαν κάτι ανήκουστο και ξένο προς τη ζωή.
Νιώθοντας απαραίτητη την ανάγκη της αιωνιότητας στην τέχνη, μόνο κατά τη διάρκεια της ώρας της δημιουργίας.
Καταλαβαίνοντας τον Φειδία, που έδωσε μεν στο έργο χρονοϊστορική υπόσταση, χωρίς όμως να είναι τίποτα παραπάνω στα πλαίσια της υποστασιακής αιωνιότητας, για την οποία δεν υπάρχει χρονική διάρκεια και που γι’ αυτήν ένα δευτερόλεπτο δεν έχει διαφορά από τρία δισεκατομμύρια αιώνες, χάρη στις βουλητικές της ιδιότητες και στη δυναμική της χροιά, που μόνο στ’ άτομα νοούνται και κανέναν δε νοιάζει ο αριθμός των ατόμων αυτών.
Μισώντας τον Εθνικό Τουρισμό και τις εφιαλτικές- φολκλόρ αρθρογραφίες γι’ αυτόν.
Νομίζοντας πως κάνουμε μια ανώτερη καλλιτεχνικά πράξη, όντας σίγουροι πως όλη η γελοία και ψεύτικη επιβίωση όχι μόνο δε συγκρίνονται, έστω και μειονεκτώντας, μ’ ένα λεπτό ενεργητικής δράσης κι απόλαυσης, αλλά και καλλιτεχνικά είναι βλαβερή, προετοιμάζοντας ερασιτέχνες περιηγητές και ευνούχους.
ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ
Να θέσουμε ως σκοπό μας την ανατίναξη αρχαίων μνημείων και την προπαγάνδα κατά αυτών. Πρώτη καταστροφή ορίζεται η ανατίναξη του Παρθενώνα, που μας έχει κυριολεκτικά πνίξει.
Η προκήρυξη αυτή δεν αποσκοπεί παρά να δώσει ένα μέτρο απ’ το σκοπό μας. Είναι ένα βλήμα που ξεκινάει με λίγες πιθανότητες για στόχο τους πολλούς, μα δεν που επιζητάει παρά ελάχιστους.
Γενικός Διοργανωτής της ΣΑΣΑ (Σύνδεσμος Αισθητικών Σαμποτέρ Αρχαιοτήτων).
Νοέμβριος 1944.
Γιώργος Βασιλείου Μακρής
