Άτιτλο

Να ζούμε μια ζωή που θα ‘ναι ολότελα δική μας. Να ζούμε σαν ολοκληρωμένοι άνθρωποι τέλος πάντων.

Να ζούμε σ’ έναν κόσμο, όπου η επιθυμία σου να γελάσεις, ξεσπάει από μέσα σου σαν γιορτή, η επιθυμία να παίξεις και να γιορτάσεις. Κι επιτέλους να κάνεις μία δουλειά που να σ’ ευχαριστεί. Σαν κανονικοί άνθρωποι κι όχι σαν ζώα που ζουν και υπάρουν χωρίς χαρά και φαντασία.

Ένας κόσμος, όπου μπορεί κανείς να δει ξανά ότι υπάρχει ακόμη ένας ουρανός. Τα λουλούδια που ανθίζουν. Ότι ακόμα υπάρχει άνοιξη. Και τα κορίτσια που γελούν και τραγουδούν. 

Κι όταν μια μέρα πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις σαν γέρος, πεταμένος σαν στυμμένη λεμονόκουπα, αλλά σαν άνθρωπος που έζησε ελεύθερος κι ευχαριστημένος μαζί με τους άλλους ανθρώπους.

Απόσπασμα από το θεατρικό έργο «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω»

Dario Fo

Ο δρόμος μας

"Στους συντρόφους

που δεν γυρίσανε πίσω"

Ας μην ήρθατε πίσω,

κι ας μη φτάσατε πουθενά.

Ο δρόμος μας αρχινά,

από κει που ο δικός σας τελειώνει.

Μέσα στο κάτασπρο χιόνι,

μια ματωμένη γραμμή το δρόμο μας δείχνει,

ας ρίχνει σκοτάδι τριγύρω η νύχτα, ας ρίχνει…

Ακολουθούμε πιστά τα ματωμένα σας ίχνη.

Φώτης Αγγουλές

Η ελευθερία μου

Η ελευθερία μου είναι στις σόλες

των αλήτικων παπουτσιών μου.

Φέρνω τον κόσμο άνω κάτω.

Μπορώ να σεργιανίσω ότι ώρα μου γουστάρει.

Π.χ. την ώρα που βάζετε τις μασέλες σας

Στο ποτηράκι με το νερό πριν κοιμηθείτε

την ώρα που απαυτωνόσαστε

την ώρα που κάνετε το χρέος σας

στα παιδιά σας, στο σωματείο σας

την ώρα που σας έχουν χώσει την ιδέα

πως τρώτε αυγολέμονο

και τρώτε σκατά

μπορώ και περπατάω,

με τα αλήτικα παπούτσια μου

πάνω από τις στέγες σας

-όχι ρε παιδάκι μου σαν εκείνη

την ηλίθια με τη σκούπα, τη Μαίρη Πόπινς-

δεν πιάνετε το κανάλι μου

μόνο όσοι έχουμε το ίδιο μήκος κύματος

ανθρωπάκια χέστες, κατά βάθος σας λυπάμαι

αλλά τώρα δε χάνω το χρόνο μου μαζί σας

δεν θέλω παρτίδες με κανέναν σας

η ελευθερία σας

είναι στις σόλες των τρύπιων παπουτσιών μου

θάρθει η ώρα που θα τις γλύφετε

και θα ουρλιάζετε κλαίγοντας «θαύμα, θαύμα»

αυτά τα παπούτσια

ποτέ δεν ξεκουράζονται και ούτε βιάζονται

όταν εγώ καθαρίσω από εδώ

θα τα φορέσει ο Παύλος, η Μυρτώ, φοράμε το ίδιο νούμερο, δεν λειώνουν,

όσες πρόκες και αν ρίχνετε στο δρόμο.

Σας βαράνε στο δόξα πατρί σας

θα έρθει η ώρα

που θα τρέχετε απεγνωσμένα στο στιλβωτήριο

«συνοδοιπόροι» και «αποστάτες»

να βάψετε τα δικά σας

μα η μπογιά

δεν θα πιάνει

ότι και αν κάνετε, όσα και αν δίνετε

τέτοιο άτιμο κόκκινο είναι το δικό μας.

Κατερίνα Γώγου

Πληρωμή

 

Στη μέση του μεσημεριού

η δίψα σου·

στης δίψας σου τη μέση

ένα πηγάδι

δίχως νερό,

γιομάτο σαύρες

και ψοφίμια.

Κι έσκυψες

πάνω σαπ’ το πηγάδι

κι έκλαψες

κι εκείνο σου ’πε,

«ευχαριστώ για τη δροσιά».

Αργύρης Χιόνης

ταντρικά

I

τόσο πολύ

τους στρέιτ άντρες

αγαπώ

όταν χρησιμοποιούν

επίθετα

για να χαρακτηρίσουν

τα όρια που με το κόπο

και τραύματα

αποκτήσαμε

αποκαλώντας μας

δογματικές, υστερικές, 

κακομαθημένες, αγάμητες, 

και τόσα άλλα

ώστε θέλω

με την κατάνα

να πάρω τα κεφάλια τους

και να τα στολίσω

πάνω από το κρεββάτι μου

μαζί να μείνουμε

για πάντα

II

 οι στρέιτ φίλοι μου

δεν με καλούν

όταν συναντούν

τους στρέιτ φίλους τους

έτσι, λένε, με προστατεύουν

από την καφρίλα

αλλά δεν καταλαβαίνω

αν μαζί μου είναι

πως είναι και μαζί τους

ΙΙΙ

ο φίλος του άντρα 

στον οποίο

επιτέθηκα -λεκτικά

όταν με παρενόχλησε -λεκτικά

είπε πως 

___θα τον αγριέψω

     πάλι, με το σορτσάκι μου

δεν το κατάλαβε

αλλά χρησιμοποίησε

το κατάλληλο

ρήμα

-

πάρος, αύγουστος είκοσιείκοσι

Μκχ

Ο θρίαμβος της σταθερής απώλειας

 Δεν θα ’μαστε ποτέ

αυτό που είμαστε στιγμιαία

αλλ’ είναι θρίαμβος

αυτή η σταθερή απώλεια.

Σώζεται μόνο

η σιωπή του φύλλου

σκουραίνει το σώμα

μαζί με τη μέρα

ως της νύχτας την απρόσμενη

λάμψη του μαύρου.

Θραύσματα ζωής

αντικαταστούν τα χρώματα

στις μικρές απεικονίσεις

του ονείρου,

αμυχές

τις σκιές φωτός

στο προσωρινό δέρμα.

Τυφλή στο τόσο μαύρο

ζήταγα θεό

και μου ’διναν ένα μονάχα

δάχτυλο για να τριφτώ·

θριαμβεύω τώρα

στα πιο κρυφά μέρη

που συλλαμβάνεται

η ιδέα: εδώ

μαθαίνω επιτέλους

πως θα φύγω πρώτη.

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Ποιητικό υστερόγραφο

Τα ποιήματα δεν μπορούν πια

να ‘ναι ωραία

αφού η αλήθεια έχει ασχημύνει.

Η πείρα είναι τώρα

το μόνο σώμα των ποιημάτων

κι όσο η πείρα πλουταίνει

τόσο το ποίημα τρέφεται και ίσως δυναμώσει.

Πονάν τα γόνατά μου

και την Ποίηση δεν μπορώ πια να προσκυνήσω,

μόνο τις έμπειρες πληγές μου

μπορώ να της χαρίσω.

Τα επίθετα μαράθηκαν

μόνο με τις φαντασιώσεις μου

μπορώ τώρα την Ποίηση να διανθίσω.

Όμως πάντα θα την υπηρετώ

όσο βέβαια εκείνη με θέλει

γιατί μόνο αυτή με κάνει λίγο να ξεχνώ

τον κλειστό ορίζοντα του μέλλοντός μου.

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ