Έχει καταδικαστεί σε θάνατο δια απαγχονισμού.
Ένας άντρας μπορεί να ξεφύγει από αυτόν τον θάνατο με το να γίνει δήμιος, μία γυναίκα με το να παντρευτεί τον δήμιο. Αλλά στην παρούσα στιγμή δεν υπάρχει δήμιος, άρα δεν υπάρχει διαφυγή.
Υπάρχει μόνο ένας θάνατος, που αναβάλλεται επ' αόριστον. Αυτό
δεν είναι φαντασία, είναι ιστορία.
Margaret Atwood
Για τις γυναίκες, λοιπόν, η ποίηση δεν είναι πολυτέλεια. Είναι μια ζωτική ανάγκη της ύπαρξής μας. Διαμορφώνει την ποιότητα του φωτός μέσα στο οποίο προδιαθέτουμε τις ελπίδες και τα όνειρά μας προς την επιβίωση και την αλλαγή, πρώτα γίνονται γλώσσα, μετά ιδέα και μετά πιο απτή πράξη.
Audre Lorde
Μια γυναίκα σε σχήμα τέρατος
ένα τέρας σε σχήμα γυναίκας
ο ουρανός είναι γεμάτος από αυτά
μια γυναίκα στο χιόνι
ανάμεσα στα ρολόγια και τα όργανα
ή μετράει το έδαφος με πασσάλους.
στα 98 της χρόνια για να ανακαλύψει
8 κομήτες
Αυτή που κυβερνούσε το φεγγάρι.
...όπως εμείς.
αιωρούμενη στον νυχτερινό ουρανό
ιππεύοντας τους γυαλισμένους φακούς
Γαλαξίες γυναικών, εκεί
κάνοντας μετάνοια για την ορμητικότητα
τα πλευρά παγωμένα
σε αυτούς τους χώρους του μυαλού
Adrienne Rich
Παθαίνουμε χρόνο μη κλαις
δεν προλαβαίνουμε
μουλιάζουμε στις μικρές τις στιγμές
πολιτείες από ατσάλι και σίδερο
θα βρεθούμε ξανά μη μου λες
μη σε χάσω με χάσεις
ειπωθεί το ανείπωτο
κλείνω τα μάτια κρατάω
φοράω ασπίδες
υπόγεια κυκλώματα
twin peaks σημύδες
στο βάθος χωρίς
μοιράζω εσένα μοιράζω το αίμα μου
μία ιστορία φτιαγμένη με κέρμα
πάνω απ’το έρμα εσύ είσαι το κέντρο μου
θες να με δέσεις και να με φιμώσεις
δεν κάνω νάζια
είμαι παράσιτο κοιμάμαι μόνη μου
τρέφομαι με ενοχές και χαλάζια
Αντιγόνη Ηλιάδη
Μαμά, τη μέρα που θα πεθάνω
ο ουρανός θα συνεχίσει να είναι
ξεδιάντροπα γαλάζιος;
Κι η θάλασσα να μουρμουρίζει
τις αλμυρές και σκοτεινές της λέξεις;
Τη μέρα που θα πεθάνω
οι σκύλοι θα κουνάνε την ουρά τους;
Θα σαλιγκαρίζουν τα σαλιγκάρια, και οι γάτοι,
οι γάτοι θα γατίζουν;
Μαμά, τη μέρα που θα πεθάνω οι θυρωροί
θα τριγυρνούν ακόμα με τις παντόφλες; Και οι καμπάνες,
θα 'χουν να λένε και να ξαναλένε οι καμπάνες;
Και ο φούρναρης; Θα πλημμυρίσει τους δρόμους
η ευωδιά του ψωμιού;
Τη μέρα που θα πεθάνεις όλα αυτά θα γίνουν,
και τα κορίτσια θα γυρνούν ακόμα ερωτευμένα
και τα τραμ θα σταματάνε στα φανάρια.
Τη μέρα που θα πεθάνεις οι οικοδόμοι θα 'χουν τα χέρια τους
λερωμένα μ’ ασβέστη και ο κόσμος
θα είναι όπως πάντα, με δάκρυα στα μάτια
ή με το χαμόγελο, κουβέντα
στις σκάλες και παιδιά
που τρέχουν, τη μέρα που θα πεθάνεις θα έχει λιακάδα
ή μπορεί και να βρέχει.
Τότε, μαμά, η μέρα που θα πεθάνω
θα είναι γιορτή. Σε παρακαλώ,
άφησε ανοιχτό το παράθυρο.
Paolo Polvani
Να επισκεπτόμαστε τους επιζώντες ποιητές
αν μάλιστα τυχαίνει να μένουμε στην ίδια πόλη
να τους βλέπουμε πού και πού
γιατί εκεί που ζούμε ήσυχοι
βέβαιοι πως ζούνε κι αυτοί -ξεχασμένοι έστω-
εκεί έρχεται το μαντάτο τους.
Οι καλοί ποιητές μάς φεύγουνε μια μέρα
όχι γιατί πεθαίνουνε από έμφραγμα ή από καρκίνο
αλλά γιατί φυτρώνουνε στα βλέφαρά τους λουλούδια τρομερά.
Ανοίγουνε κιτάπια στην αρχή
πάνε μετά στον οφθαλμίατρο
ρωτάνε κηπουρούς βοτανολόγους
η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά
λόγια φοβισμένα κι αόριστα
οι περαστικοί κι οι γείτονες σταυροκοπιούνται.
Έτσι σιγά σιγά οι ποιητές μαζεύονται
αποτραβιούνται σπίτι τους
ακούγοντας δίσκους παλιούς
γράφοντας λίγο όλο και πιο λίγο πράγματα μέτρια.
Στο μεταξύ μες στην κλεισούρα
τα τρομερά λουλούδια αρχίζουν να ξεραίνονται
και να κρεμάνε
κι οι ποιητές δε βγαίνουν πια
μήτε για τα τσιγάρα τους στο διπλανό περίπτερο.
Μόνο σκεβρώνουνε κοντά στο τζάκι
ζητώντας την απόκριση από τη φωτιά
που πάντα ξεπετάει στο τέλος μια της σπίθα
κι αυτή γαντζώνεται στα ξεραμένα φύλλα πρώτα
ύστερα στα ξερά κλαριά
σ' όλο το σώμα
και τότε λάμπει το σπίτι
λάμπει ο τόπος
για μια μόνο στιγμή
κι αποτεφρώνονται.
Αργύρης Χιόνης
Σήμερα που η ανθρώπινη ζωή δεν κοστίζει, πάλι, μια δεκάρα,
που η φύση υφίσταται τη μεγαλύτερη στην ιστορία της καταστροφή,
που πλήθη ολόκληρα τρέχουν σαν σκυλιά πίσω απ’ τον αφέντη τους, τον εύκολο πλουτισμό,
ενώ άλλα πλήθη, ακόμα μεγαλύτερα, πεθαίνουν μέσα στην ανέχεια, είναι παρήγορο να βλέπεις στα γραπτά νέων παιδιών, προβληματισμό για τα μέλλον αυτού του κόσμου. […]
Ωστόσο, ποιήματα δε γράφουμε μόνο για να γίνουμε ποιητές, αλλά για να φωτίσουμε τον μέσα μας κόσμο
και, κατά συνέπεια, τον κόσμο που μας περιβάλλει.
Όσο υπάρχουν άνθρωποι που συγκινούνται, αγαπούν και συμπάσχουν, υπάρχει ελπίδα.
Αργύρης Χιόνης
