Τραγουδάω το σώμα ηλεκτρικά,
Οι στρατιές αυτών που αγαπώ με περιβάλλουν και τους περιβάλλω,
Δεν θα με αφήσουν να φύγω μέχρι να πάω μαζί τους, να ανταποκριθώ σ' αυτούς,
Και να τους αποδιοργανώσω, και να τους αφήσω γεμάτους με το φορτίο της ψυχής.
Walt Whitman
Τα δάχτυλά σου φτιάχνουν μπουμπούκια
από το καθετί.
τα μαλλιά σου πάνω απ’ όλα οι ώρες αγαπάνε:
απαλότητα που
τραγουδά, λέγοντας
(μια μέρα κι αν διαρκεί ο έρωτας)
μη φοβάσαι, θα πιάσουμε τον Μάη.
τα λευκότατα πόδια σου κοφτά ξεστρατίζουν.
Διαρκώς
τα υγρά σου μάτια με τα φιλιά παίζουν,
που η μυστικοπάθειά τους πολλά
λέει∙ τραγουδώντας
(μια μέρα κι αν διαρκεί ο έρωτας)
για ποια κοπέλα λουλούδια φέρνεις;
Να είμαι τα χείλη σου είναι πράγμα γλυκό
και μικρό.
Θάνατε, Εσένα θ’ αποκαλέσω πλούσιο πέρα από κάθε προσδοκία
αυτό αν αρπάξεις
αλλιώς απόντα.
(μια μέρα κι αν διαρκεί ο έρωτας
και τίποτα αν η ζωή δεν σημαίνει, δεν θα πάψει να μοιράζει τα φιλιά του).
[1922]
(ΠΟΙΗΜΑΤΑ * ΔΟΚΙΜΙΑ* ΘΡΑΥΣΜΑΤΑ», Εκδόσεις Νεφέλη 2004)
E.E. Cummings
Mέσα στο σκάφανδρο φτιάχνω κόσμους
Γιατί δε θέλω να θυμηθώ
Μες στον κρατήρα κράτα μου το χέρι
Όταν φοβάμαι να κοιμηθώ
Και λίγο οξυγόνο
Αρκεί για να ακουστεί
Πως παίζει η μουσική
Σε άλλους πλανήτες
Κανένας δε θα υπάρχει
Τριγύρω για να δει
Που πέφτουνε βροχή
Οι μετεωρίτες
Και λίγο οξυγόνο
Αρκεί για να ακουστεί
Πως παίζει η μουσική
Τόσες σκιές μας αγκαλιάζουν
Όπως το κρύο που πέφτει εδώ
Μπορώ να δω το beat απ' την καρδιά σου
Κάτω απ'τα ρούχα δίνει παλμό
Και λίγο οξυγόνο
Αρκεί για να ακουστεί
Πως παίζει η μουσική
Ροζ φώτα μου δείχνουν την πόρτα
Ο ουρανός είναι γεμάτος μπισκότα
Το οξυγόνο τελειώνει τσάμπα ψυχοτρόπα
Σύνδεσε με στα μπάσα να πάρω ανάσα
Οι μέρες περνάνε οι λύκοι που να 'ναι;
Στις θάλασσες του Άρη τα σαλάχια πετάνε
Είναι φίλοι ή είναι απειλή;
Κόλλα το σκάφανδρο στο σκάφανδρο και δωσ' μου ένα φιλί
Και λίγο οξυγόνο
Αρκεί για να ακουστεί
Πως παίζει η μουσική
Σε άλλους πλανήτες
Κανένας δε θα υπάρχει
Τριγύρω για να δει
Που πέφτουνε βροχή
Οι μετεωρίτες
Και λίγο οξυγόνο
Αρκεί για να ακουστεί
Πως παίζει η μουσική
Pan Pan
Όταν ξαναρθεί ο Χειμώνας θα πέσουν τα φύλλα στη γλάστρα από ό,τι φυτέψαμε
Θα 'ρθω για να ρίξω νέους σπόρους, να ανθίσουν λουλούδια, να λέν' πως αντέξαμε
Αυτές οι βροχές δυναμώνουνε, αυτές οι εποχές μας διαλέξανε
Μα πες μου μονάχα πως θα ρίχνεις φως να θυμάμαι για πόσα παλέψαμε
Πόσα αντέξανε οι πλάτες μας, εμείς, οι στιγμές και οι ανάγκες μας
Μαζεύω αναμνήσεις και φεύγω ξανά να ξαπλώσω στα μήκη και πλάτη απ' τους χάρτες μας
Σε 'μας δεν μετράνε τα λόγια, ευτυχώς που μετρήσαν τα μάτια μας
Και είπα θα γίνω φωτιά που θα καίει στο τζάκι να μπούνε στο σπίτι σου οι στάχτες μας
Κλεισ' το παράθυρο, μπάζει ησυχία, αμφιθυμία και αδιαφορία
Και αν θυμηθείς όπως έρχεσαι φέρε μου λίγη απ' όση κρατάς ψυχραιμία
Σου 'πα θα φύγουμε σύντομα κάπου μα μέχρι να γίνει απλά πότισέ τα
Ο χρόνος θα τρέχει και εγώ θα γυρίζω σαν να 'χω αυτό το στυλό σε κασέτα
Εδώ πλέον φοβάμαι λιγότερα πράγματα από όσα θυμάμαι και αυτό θα πει νίκη
Σήμερα γέλασες κι ήταν σαν να 'καψες με ένα σου γέλιο όλη τη Σαλονίκη
Αυτό είναι γραμμένο για αυτούς και για αυτές που παίξαν μπουνιές με το τέρας της λύπης
Που είδανε στα αλήθεια τι παίζει σε αυτό το κεφάλι, κάτω απ' τα layers της φρίκης
Απόψε το βράδυ μην έρθεις να πεις ότι όλα τελειώνουν και χάνονται
Σου έχω αφήσει στην άκρη της γης τα λουλούδια που κάπως σου μοιάζουνε
Απόψε μην έρθεις να πεις πως όλα στον κόσμο χαλάν και σαπίζουνε
Σου έχω αφήσει στην άκρη της γης τα τραγούδια που θα μας θυμίζουνε
Και εγώ παραμένω εξόριστος, στο πάρτι του χρόνου απρόσκλητος
Θα ΄ρθω μια μέρα για να σε ξυπνήσω σαν ανατολή στο κεδρόδασος
Θα φέρω μαζί μου αστέρια και αγέρες απ' την εποχή του λυκόφωτος
Θα φέρω ελπίδα και τον πρώτο στίχο απ' τη σονάτα του σεληνόφωτος
Γυρίζω στο σύμπαν απόψε και ψάχνω λουλούδια που μείνανε μόνα
Ρωτώ πώς αντέξανε μέσα στο κρύο και τις παγωνιές του Χειμώνα
Και αυτά μου απαντάνε πως όλα γίνονται με αγώνα, μόνο με αγώνα
Πως έρχονται αλκυονίδες ημέρες και πως στέκονται όρθιοι ακόμα
Γυρίζω στο κέντρο απόψε το βράδυ και ψάχνω παιδιά που τους κόψαν τα πόδια
Και λέω τα πόδια γιατί για φτερά δεν μιλάμε σε τούτα τα χρόνια
Και αυτά μου απαντάνε πως για να ανασάνουν κάναν τις καρδιές καπνογόνα
Πως όσο υπάρχουμε αλώβητοι ακόμα εκείνα θα βάζουν στο μίσος αγκώνα (και φτάνει)
Απόψε το βράδυ μην έρθεις να πεις ότι όλα τελειώνουν και χάνονται
Σου έχω αφήσει στην άκρη της γης τα λουλούδια που κάπως σου μοιάζουνε
Απόψε μην έρθεις να πεις πως όλα στον κόσμο χαλάν και σαπίζουνε
Σου έχω αφήσει στην άκρη της γης τα τραγούδια που θα μας θυμίζουνε
Απόψε το βράδυ μην έρθεις να πεις ότι όλα τελειώνουν και χάνονται
Σου έχω αφήσει στην άκρη της γης τα λουλούδια που κάπως σου μοιάζουνε
Sponty
Καρπίζουν μέσα μου παλιά καλοκαίρια
ανάβουνε βλέμματα αλλοτινά
θροΐζουν αγγίγματα
Τίποτα, τίποτα δε χάθηκε στ’ αλήθεια
όλα είναι εδώ, όλα είναι εδώ
Μια σπίθα μόνο ανάβει πυρκαγιές
στις θημωνιές της μνήμης
πυρκαγιές στις θημωνιές της μνήμης
Κι αν η ελπίδα το μέλλον συντηρεί
η μνήμη τρέφει το παρόν
το παρελθόν μας δικαιώνοντας
Γιατί ό,τι υπήρξε μια φορά
δε γίνεται να πάψει να έχει υπάρξει.
Λένα Παππά
Ξυπνάω και προσπαθώ να καταλάβω
η πλάτη μου πονάει, στον ύπνο πάλι πιάστηκα
δεν υπάρχει πλέον κάτι να προλάβω
κι όμως εξακολουθώ να περπατάω βιαστικά
εδώ δεν κινείται τίποτα
μα ευτυχώς έχει κρύο δε θα λιώσουν τα λάστιχα
κι όσο δεν κινείται τίποτα
μην περιμένεις να μας σώσουν τα τετράστιχα
μας την είχε στημένη
αλλά θα γείρει και θα τον πλακώσει η πλάστιγγα
την έχουνε κρυμμένη αλλά αμα ξέρεις να κοιτάς
τη βλέπεις ευδιάκριτα τη σβάστικα
είπα να γράψω κάτι να χαρούνε οι φίλοι μου
αλλά μου βγήκανε αυτά αντανακλαστικά
είχες υποσχεθεί πως θα φανείς ε
συγγνώμη, ξεχάστηκα
έχει τρεις μήνες που δε ξέρω καν τι μέρα είναι
και το 'χω ρίξει αλλά δε λέει να πέσει το κέρμα
ένα παιδί που μου φωνάζει λίγο ακόμα μείνε
έχεις καρδιά πάνω σου;
βγάλε και κέρνα
είπαμε τέρμα η κρίση αυτοπεποίθησης
μα θα την κερδίσω πάλι λίγο λίγο
ως τότε προσπαθώ να καταλάβω το τέλος της συζήτησης
και να μην τρακάρω στον τοίχο
και τα μάτια μου ιδρώσανε
τα παιδιά μετανιώνουν που νιώσανε
προσπαθώ να τους πείσω να μην πάνε εκεί
αλλά λένε ό,τι δώσανε δώσανε
μετά από τόσα “ναι”
πονάει παραπάνω το “όχι”
ματώσαμε για να υπάρχουνε λόγοι
κάπου χάθηκε το νόημα
πάρε τηλέφωνο και πες να το φέρει όποιος το 'χει
έχω ξεχάσει πως είναι να σ'αγκαλιάζουνε
κι είναι παράδοξο γιατί είναι η πρώτη φορά που δε λείπω
έχω κολλήσει όλα γύρω να μην ταιριάζουνε
και τρώω με το κουτάλι τη ζωή μα είναι πάλι πλασίμπο
σκέφτομαι πιο πολύ από όσο μου κάνει καλό
υπεραναλύω και υπεραναλύομαι
σκέφτομαι να μη σκεφτόμουν για ένα λεπτό
παίρνω φόρα πέφτω πάνω στον τοίχο μου και διαλύομαι
πέφτω πάνω στον τοίχο μου και διαλύομαι
προσπαθώ όλο να φύγω μα κωλύομαι
υπεραναλύω και υπεραναλύομαι
σε ένα φτηνό μηχανισμό καταλύομαι
σε ένα φτηνό μηχανισμό καταλύομαι
Cortés & Χάσμα
Κι όταν μου πεις πως μ'αγαπάς,
θύμισέ μου να συστηθώ ξανά
σ' αυτόν τον κόσμο
που μ' έχει μάθει αλλιώς.
Γιάννης Κουμαριανός
