Αγαπιόμασταν, χριστέ μου, αγαπιόμασταν,
τα ματόκλαδά μας λιώναν σαν κοιτιόμασταν.
Στ’ ακροδάχτυλα αγγιζόμαστε και τρέμαμε
και χαμήλωναν κοντά μας κι οι ουρανοί.
Και ποθούσα και ποθούσες να πεθαίναμε
τόσο νέοι, τόσο ωραίοι, τόσο αγνοί.
Αγαπιόμασταν, χριστέ μου, αγαπιόμασταν,
και τα χείλη μας ματώναν σαν φιλιόμασταν.
Στις κρυφές γωνιές τον έρωτα μαθαίναμε
κι όσα ήτανε τα λάθη ήταν κι οι λυγμοί.
Τη στιγμή εκείνη, θεέ μου, να πεθαίναμε,
τόσο νέοι, τόσο ωραίοι, τόσο αγνοί.
Σώτια Τσώτου
Ερ.: Πώς άρχισες να γράφεις ποιήματα;
Απ.: Από μια αίσθηση κακοτυχίας που με γυρόφερνε
είχε δυναμώσει πολύ εκείνη τη μέρα.
Απόσπασμα από ποίημα της, σελ. 68, "Σαλός Μαγνήτης"
Ρωξάνη Νικολάου
Η μαμά μου φοβάται τις αστραπές
δεν βγαίνει κάτω από το τραπέζι να της χτενίσω τα μαλλιά, να την κοιμίσω
νάνι νάνι η μαμά μου κάνει
και το νερό το φοβάται μη τη πάρει και δεν τη φέρει
Της αρέσουν οι ιστορίες με ελάφια, νομίζει πως είναι μόνο θηλυκά
και τον μπαμπά τον φοβάται που δεν είναι ελάφι
Φοβάται μην έρθει πίσω γεμάτος σκουλήκια
μη ζητήσει πάλι το χέρι της
Μη φοβάσαι μαμά εγώ που δεν ξέρω από συνεκδοχές
θα σου το κόψω και θα του το δώσω
ολόκληρη δεν σε δίνω
"Μικρές Κανίβαλες"
Νίκη Χαλκιαδάκη
(απόσπασμα)
Μια αλλαγή πολιτισμού συντελείται μπροστά στα μάτια σας. Είχατε το προνόμιο να γεννηθείτε σε μια κρίσιμη στιγμή της ιστορίας. Μια εποχή όπου όλα αλλάζουν, όπου τίποτα πλέον δεν θα είναι όπως πριν. Η τύχη είναι εξαιρετική, η περίσταση επίφοβη. Γιατί, όσο ευεργετική κι αν προαναγγέλλεται, κάθε αλλαγή υπόκειται σε αβεβαιότητες, δισταγμούς, αδεξιότητες. Ο εύθραυστος χαρακτήρας της την εκθέτει σε συγχύσεις που μπορεί να αλλοιώσουν την αξία της.
Τους ώμους σας βαραίνει ακόμα το φορτίο ενός απάνθρωπου παρελθόντος. Απ’ αυτό το παρελθόν, δεν πιστεύω ότι είμαι ο μόνος που θέλει να απαλλαγεί. Στον ανελέητο πόλεμο που μαίνεται ανάμεσα στο παλιό και το νέο, εσείς ξεπροβάλλετε καταμεσής του πεδίου της μάχης. Ένας πολιτισμός καταρρέει, ένας άλλος γεννιέται.
Στη δυστυχία της κληρονομιάς ενός ερειπωμένου πλανήτη προστίθεται μια ασύγκριτη ευτυχία: η παρακολούθηση της αργής ανάδυσης μιας κοινωνίας που όμοιά της δεν γνώρισε ποτέ η ιστορία -εκτός αν η ελπίδα, που τρέφουν χιλιάδες γενιές, να διαγάγουν μια μέρα μιαν ύπαρξη αντάξια ενός ανθρώπινου όντος, μιαν ύπαρξη που θα είναι επιτέλους απαλλαγμένη από την εξαθλίωση, τη βαρβαρότητα και το φόβο, είναι μια τρελή ελπίδα.
Απελπιζόμασταν περιμένοντας πάντοτε αυτό που συνήθως θεωρείτο χίμαιρα ή ουτοπία, και να που η πραγματικότητά της υλοποιείται στο εξής μπροστά στα μάτια μας. Μια νέα κοινωνία αναφαίνεται σιγά-σιγά μέσα από την ομίχλη. Ακόμη δεν είναι παρά ένα πρόπλασμα όπου οι καλύτερες προθέσεις συμβαδίζουν με τις χειρότερες. Δεν είναι μόνο ότι βρίσκεστε μπροστά σε μιαν άμορφη μάζα από την οποία μπορείτε να δημιουργήσετε ένα ζωντανό και αρμονικό γλυπτό° αποτελείτε τμήμα της.
Αντιμέτωποι με μία παράδοξα μοναχική και συγχρόνως αλληλέγγυα εμπειρία, θα είστε μόνοι σας όταν την αποτολμήσετε, μολονότι πολλοί άλλοι θα βρεθούν στο πλάι σας, απασχολημένοι κι αυτοί με το «σκάλισμα της δικής τους ύπαρξης». Υπάρχει άραγε τίποτε περισσότερο συμβατό με την ιδιότητά μας ως ανθρώπινα όντα από το να συναντηθούμε για να οικοδομήσουμε την ευτυχία μας και την ευτυχία όλων;
Απ'αυτή τη συναρπαστική περιπέτεια, δεν θα αργήσετε να αντλήσετε ένα τριπλό δίδαγμα: 1. Η επιθυμία που πηγάζει από τα βάθη της καρδιάς έχει κάθε πιθανότητα να εκπληρωθεί. 2. Τίποτα δεν κατακτήθηκε ποτέ. 3. Προφυλαχθείτε λοιπόν από την αλαζονεία ή την έπαρση.
Raoul Vaneigem
Αληθινό είναι ό,τι σπαταλιέται
δίχως εμφανείς λόγους.
Ό,τι εκσφενδονίζεται στο μηδέν
δίχως ουρές και ίχνη.
Ό,τι υπάρχει από σύμπτωση
δίχως να καυχιέται γι αυτό
δίχως να νοιάζεται αν θα μπορεί
για πάντα να μη καυχιέται γι' αυτό.
Γιάννης Αγγελάκας
IV
