Μικρή φυσική ιστορία

Θ’

Τι γίνονται άραγε οι αέρινες γαζέλες σαν γερνάνε;

Τι γίνονται άραγε αυτές οι αφρικανές νεράιδες;

Μπορώ να φανταστώ τα λιοντάρια, βαριά και

τσιμπλιάρικα, να λιώνουν μέσα στις σπηλιές, με

νεφρά τσακισμένα απ’ το βάρος του χρόνου …

Μπορώ και τις τίγρεις ακόμα να δω, με δόντια σαθρά,

μάτια θολά, ξεχειλωμένα νεύρα, να σέρνονται ως το

τέλος τους σα μαδημένες γάτες … Οι γαζέλες όμως ..

Φθείρονται άραγε κι αυτές, αργά αργά, και σβήνουν

ως να χωρέσουν ολόκληρες και να χαθούν μες στα

τεράστια μάτια τους ή μήπως, μόλις νιώσουνε να τις

εγκαταλείπει το πνεύμα που τις κίναγε, τελειώνουν

μ’ ένα πήδημα, το πιο ανάερο πήδημα το πιο θεαματικό,

μες στα σαγόνια ουρανού και γης;

Σαν τον τυφλό μπροστά στον καθρέφτη, 1986

Αργύρης Χιόνης 

Σαν τόν τυφλό μπροστά στόν καθρέφτη

Ω ναι! Ξέρω καλά πως δεν χρειάζεται καράβι για να ναυαγήσεις
πως δεν χρειάζεται ωκεανός  για να πνιγείς.
Υπάρχουν πολλοί που ναυαγήσαν μέσα στο κοστούμι τους,
μέσα στη βαθιά τους πολυθρόνα,
πολλοί που για πάντα τους σκέπασε το πουπουλένιο τους πάπλωμα.

Πλήθος αμέτρητο πνίγηκαν μέσα στη σούπα τους, σ΄ένα κουπάκι του καφέ, σ΄ένα κουταλάκι του γλυκού.

Ας είναι γλυκός ο ύπνος τους εκεί βαθιά που κοιμούνται.
Ας είναι γλυκός και ανόνειρος.
Κι ας είναι ελαφρύ το νοικοκυριό που τους σκεπάζει.


Αργύρης Χιόνης