Follow by Email

Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Είναι πως κάποια μέρα

Είναι πως κάποια μέρα
εκεί που βρισκόμουν
και τέτοιος που ήμουν
δεν ήμουν πια παρθένος
ούτε ακέραιος
ούτε ελεύθερος
ούτε μόνος
ούτε στην αρχή
ούτε η αρχή
και ήμουν πάντα εγώ
μα ο μιαρός των όντων με είχε ξεχάσει
και είχε γαντζωθεί στην αρχή
τότε είπα
ότι με την σκέψη δεν υπάρχει αρχή
κι ότι εγώ ήμουν η αρχή στο κορμί μου
όσο για τις ρυπαρότητες που με καλύπτουν
θα πλυθώ με μια βούρτσα αγριάδας
και μια που δεν υπάρχει πνεύμα που να βγαίνει από το σώμα μου
και να το χαρακτηρίζει
κι ούτε σκέψη σχετική με τις πράξεις του σώματός μου,
οι πράξεις του σώματός μου περιορισμένες μοναχές στον εαυτό τους
δίχως την ακτινοβολία τους
ή τη στόφα τους
ή το λουλούδισμα
της σκέψης
που είναι το σημείο, όπου η αμαρτία γαντζώθηκε
για να με χαντακώσει
δημιουργώντας μου μια τύψη
να κάνω ή να μην κάνω
να είμαι ή να μην είμαι
να θέσει μ’ όλους τους τρόπους το πρόβλημα της ζωής έξω απ’ το σώμα
σ’ ένα προβληματικό διάστημα, χιμαιρικό, φανταστικό, κ. τ. λ.
ό,τι είναι ωραίο
θα γίνει ωραίο σε δέντρα, λουλούδια, χόρτα,
μα ποτέ σε σκέψη
και να δούμε ακόμα, αν σε δέντρα, λουλούδια, χόρτα,
οτιδήποτε, είναι στα όρια του αδημιούργητου αντιληπτού.
Το αδημιούργητο, είναι το αγνό μηδέν.

Antonin Artaud

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου