Όχι ποιήματα

Μοσχοβολούσε το φεγγάρι σκύλοι μ'άσπρα λουλούδια στο κεφάλι περνούσανε στο δρόμο εκστατικοί κι ο δρόμος κάτω έφεγγε από κρύσταλλο και μέσα φαίνονταν τα σφυριά και τα μαχαίρια

Τρίτη 30 Ιανουαρίου 2018

Το αεροπλάνο

›
Δεν αγαπώ το αεροπλάνο πάντα θά 'χουμε ανάγκη από ουρανό η ωραία γυναίκα αγαπάει την πίσσα πάντα θά 'χουμε ανάγκη από ουρανό ...

Η νοσταλγία γυρίζει

›
Η γυναίκα γδύθηκε και ξάπλωσε στο κρεβάτι ένα φιλί ανοιγόκλεινε πάνω στο πάτωμα οι άγριες μορφές με τα μαχαίρια αρχίσαν να ξεπροβάλ...

Η σκηνή

›
Απάνω στο τραπέζι είχανε στήσει ένα κεφάλι από πηλό τους τοίχους τους είχαν στολίσει με λουλούδια απάνω στο κρεβάτι είχανε κόψει από χ...

Ορυχείο

›
Σου γράψω γεμάτη τρόμο μέσα από μιά στοά νυχτερινή φωτισμένη από μιαν ελάχιστη λάμπα σα δαχτυλίθρα ένα βαγόνι περνάει από πάνω μου πρ...

Αστεροσκοπείο

›
Διαρρήχτες του ήλιου δεν είδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι δεν άγγιξαν φλογισμένο στόμα δεν ξέρουν τί χρώμα έχει ο ουρανός Σε σκοτεινά ...

Η δύσκολη Κυριακή

›
Απ' το πρωί κοιτάζω προς τ' απάνω ένα πουλί καλύτερο απ' το πρωί χαίρομαι ένα φίδι τυλιγμένο στο λαιμό μου Σπασμένα φλυτζάν...

Έτσι όπως διαβάστηκε στην παλάμη μου και σκόνταψα στ' αλήθεια

›
Τόσες περιστροφές κι όμως ο ιστός του κόσμου μιας σπίθας υπόθεση να ανοίξουν οι ασκοί να γίνουν όλα Β´ γραμμική και τυραννία της στάχ...
‹
›
Αρχική σελίδα
Προβολή έκδοσης ιστού

Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Αντιγόνη Η.
Προβολή πλήρους προφίλ
Από το Blogger.