Όχι ποιήματα

Μοσχοβολούσε το φεγγάρι σκύλοι μ'άσπρα λουλούδια στο κεφάλι περνούσανε στο δρόμο εκστατικοί κι ο δρόμος κάτω έφεγγε από κρύσταλλο και μέσα φαίνονταν τα σφυριά και τα μαχαίρια

Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου 2017

Το σακί

›
Ήμουν παιδί ακόμη δεν τους καλοθυμάμαι. Μπήκανε στο χωριό μου ένα πρωί μα δε σταθήκανε. Περάσανε αργά πάνω στο χιόνι. Τα γένια τους αν...
Παρασκευή 29 Σεπτεμβρίου 2017

Ζούμε αλλού

›
Ζούμε αλλού και κάπου αλλού υπάρχουμε αλλού κι αλλιώτικα μιλάμε και αγαπάμε αλλού είναι η σκέψη μας κι ολόκληρη η ζωή μας κι όμως εδώ σ’...
Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 2017

Φοβάμαι

›
Φοβάμαι τις βαθιές πολυθρόνες το χτύπημα στον ώμο το υποκριτικό χαμόγελο υπάλληλων κι επιδομάτων τη λείανση της αθλιότητας φοβάμαι ...

Sine nobilitate

›
Να δεχτούμε ότι το ψέμα είναι μουσική ύλη και το λάθος η ανάμνηση του θριάμβου, η κλοπή είναι η αποθέωση του εργατικού μόχθου κι η απά...
Σάββατο 23 Σεπτεμβρίου 2017

Είναι που με φαρμάκωσε η γνώση

›
Αν είναι που αυτή η γη κατάντησε μια απομακρυσμένη σκοτεινή επαρχία· αν είναι που αυτός ο κόσμος έγινε απόκοσμος αν είναι που αυτή η ζωή...
Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου 2017

Άτιτλο

›
του Χρήστου, παραμονή των Χριστουγέννων Άρχοντά μου, σβησμένη σάρκα, μάτια χωρίς τα μάτια σου, σβώλε από χώμα, αχερουσία, μεσάνυχτα του ...

Δώστε μου έναν άνθρωπο

›
Δώστε μου έναν άνθρωπο να με σκεπάσει, --κρύο αέρα μπάζει η μοναξιά μου. Όσο κι αν σκάβω στην κοιλιά μου βρίσκω ----------μόνο πέτρες. ...
‹
›
Αρχική σελίδα
Προβολή έκδοσης ιστού

Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Αντιγόνη Η.
Προβολή πλήρους προφίλ
Από το Blogger.