Όχι ποιήματα

Μοσχοβολούσε το φεγγάρι σκύλοι μ'άσπρα λουλούδια στο κεφάλι περνούσανε στο δρόμο εκστατικοί κι ο δρόμος κάτω έφεγγε από κρύσταλλο και μέσα φαίνονταν τα σφυριά και τα μαχαίρια

Τρίτη 25 Απριλίου 2017

Παράθυρο

›
Εδώ το φως είναι σκληρό σε δυσκολεύει να το δέσεις μαζί με τις κουρτίνες στην άκρη του           παράθυρου και στο περβάζι ένα λουλούδι...

Ολόκληρη νύχτα

›
Όπου να ’ναι θα κλείσει το στερνό παραθύρι στην άκρη της βροχής. Κατακαθίζει το νερό στα σκαλοπάτια. Τι ξένο που είναι απόψε το τσίγκινο...
Πέμπτη 20 Απριλίου 2017

Όταν ήρθες

›
Εσβήναν τα χρυσάνθεμα σαν πόθοι στον κήπον όταν ήρθες. Εγελούσες γαλήνια, σα λευκό χαμολουλούδι. Αμίλητος, τη μέσα μου μαυρίλα την έκα...
Κυριακή 16 Απριλίου 2017

Η ημέρα της λαμπρής

›
Καθαρότατον ήλιο επρομηνούσε της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι, σύγνεφο, καταχνιά, δεν απερνούσε τ’ ουρανού σε κανένα από τα μέρη και ...

Μεταμορφώσεις

›
Όπως αθόρυβα τελειώνει η κάθε μέρα ένα κομμάτι της αγάπης μεταμορφώνεται σε πάγο ένα κομμάτι του κορμιού μεταμορφώνεται σε θάνατο. Τίτ...

Μέγα σάββατον

›
Μέμνησο! Όλα στέρεψαν σιγά σιγά. Τα περιστέρια πετούν αργά σε λίμνες άνυδρες βάλτους υγρούς σε διψασμένους κήπους κι αγρούς. Μέμνησο τ...

Πάσχα 1987

›
Λαμπρύνομαι ως άτομο μα όχι             στην ολότητα· η λάμψη όμως εκπηγάζει από κείνη των ψυχών             τη σύναξη που διαφεντεύε...
‹
›
Αρχική σελίδα
Προβολή έκδοσης ιστού

Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Αντιγόνη Η.
Προβολή πλήρους προφίλ
Από το Blogger.