Όχι ποιήματα

Μοσχοβολούσε το φεγγάρι σκύλοι μ'άσπρα λουλούδια στο κεφάλι περνούσανε στο δρόμο εκστατικοί κι ο δρόμος κάτω έφεγγε από κρύσταλλο και μέσα φαίνονταν τα σφυριά και τα μαχαίρια

Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2017

Το να σε σκέφτομαι απόψε

›
Το να σε σκέφτομαι απόψε δεν σήμαινε να σε σκέφτομαι με τη σκέψη μου, εγώ μόνο, μέσα μου. Σε σκεφτόμουν διεξοδικά μ' εμένα, τον πλ...

Τη σκιά σου σμιλεύω

›
Τη σκιά σου σμιλεύω. Της έχω ήδη αφαιρέσει τα χείλη, τα κόκκινα και σκληρά: έκαιγαν. Θα σ' τα 'χα φιλήσει πολύ περισσότερο. ...

Βιολέτες για μια εποχή

›
. . . σ’ ακολούθησα, απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο ερχόταν η ευωδία του κήπου (ώ, θα ‘μαστε νεκροί κι η άνοιξη θα ’ρχεται πάλι και πάλι) – σε πλ...
Τρίτη 7 Φεβρουαρίου 2017

Άτιτλο

›
Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 1949 Σύντροφε ανακριτά, αρχίζω να αναρωτιέμαι αν είσαστε πράγματι σύντροφος. Η μάλλον, αρχίζω να πιστεύω πως δεν είσ...

Ηθική του ύπνου

›
Τα συρματοπλέγματα είναι απλωμένα τα δεσμά μου επιτελούν το έργο τους Τα μαλλιά σου να λύνουν τον πιο βαθύ πόνο Θα ψαλιδίσω τα ερέβη Τ...
Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου 2017

Ποτέ και τίποτα

›
Σκέβρωσα από το γράψιμο και απ’ την αβάσταχτη μελαγχολία που με καταδιώκει από το ’44 Στα δεκάχρονα από το θάνατό σου αλησμόνητε Άρη Αλ...
Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2017

Εγκατάλειψη

›
Έβρεχε, έβρεχε πολύ κι είχε βουλιάξει η ψυχή στην υγρασία. ακόμη μια χαμένη Κυριακή, εδώ, στην επαρχία. Χρίστος Λάσκαρης
‹
›
Αρχική σελίδα
Προβολή έκδοσης ιστού

Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Αντιγόνη Η.
Προβολή πλήρους προφίλ
Από το Blogger.