Follow by Email

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

Δίσκος φυσικής μουσικής

Στον Τ. φυσικά. 



Θα ξυπνήσεις ένα βράδυ νηστικός
θα σου πω ιστορίες για τους κόσμους
ένας απόηχος θα ακούεται παιδικός
η καρδιά σου θα φυτρώνει δυόσμους


***


Μικρά σχήματα σκύλου 

Βγήκε ο σκύλος από τον βάλτο
στο νερό πλησίασε διψασμένος
δεν είδε τη σκιά στο λάκκο
κι αμέσως έκανε ένα άγριο σάλτο
στην άλλη όχθη έφτασε αφηνιασμένος

κι ο βοσκός τον κοίταζε
τα πρόβατα να φυλάξει
ο θάνατος είναι διακριτικός
κι αν ο σκύλος βρεθεί νεκρός
πολύ δεν θα τον νοιάξει

σαν δεις μέσα από τη σπηλιά το φως
μη φοβηθείς είπε στον σκύλο ένα αστέρι
ξάπλα επάνω μου να κοιμηθείς
μόνο η αγρύπνια σου το ξέρει
θα σου φιλώ τα μάτια και το χέρι

κι οι θάμνοι κόκκινοι τώρα σκάζουν
η νύχτα πράσινη πέφτει βαριά
και οι τζίτζικες δεν θα ησυχάσουν
η γη για το σκυλί θα κλαίει γοερά

***

Υποσχετική χροιά  

μεγάλη μικρή η ξένη σου χροιά
και κάπου πιάνω ένα βέβηλο σε αγαπάω
μα κάποιο βράδυ μεθυσμένος
μου είχες πει σφιχτά θα σε κρατάω
στα όρη στα άγρια τα βουνά

κι αν ο γκρεμός είναι μισός
ολόκληρος εγώ θα σε φυλάω
από τους λύκους μακριά
σαν τις νεράιδες τα πουλιά
μαζί μου θα σε αποπλανάω

και στα μισά του κόσμου
θα σε περιμένω ως βράδυ αργά
τους εφιάλτες θα ξεριζώνω
τα όνειρά σου τα κακά

για μία ρημάδα ευτυχία
ποτέ δεν θα θυμώνω
μες στους αγρούς θα χάνομαι
σαν το κορίτσι μου πληγώνω
θα ξαγρυπνώ μου είπες ως αργά
στο στήθος σου κοντά θα σιμώνω
την καρδιά σου να ακούω να χτυπά

 ***

Αριθμός δύο  

δύο φωνές και δύο κρασιά
η άλλη μου είπες
και σου ‘χω πει θα σε προδώσει
η τρίτη είναι βέβηλη και αργά
από τη γαλήνη θα σε ερημώσει

μη σταθείς μη στάξεις ομορφιά
κι ό,τι γνωστό κι άπειρο
θέλεις σε μία στιγμή να βιώσεις
στα αγρίμια κράτα λίγο συντροφιά
τη γη ολόκληρη θα νιώσεις

καίει είναι η ψυχή σου μια αγέλη
και η φωνή σου την καλμάρει
μην την αφήσεις να χυθεί στα έλη
και όχι να πεις δύο και τρεις
σαν έρθει ο χάρος να την πάρει

 ***

Το δάσος

στο σταυρωμένο μου όνειρο
θα σκέφτομαι σαν
δάσος με πουλιά σεμνά
εσένα
κι αυτό ας νομίζεις πως μου αρκεί
στα χρώματα θα χώνομαι
τα φθηνά
τα ξωτικά τα θολωμένα

***

Σε περιμένω 

μην αργείς
πάμε μακριά να δούμε
από πού έρχονται οι γλάροι
και σκέψου πόσο ψηλοί
στο λιμάνι που ζούμε
φαίνονται οι φάροι
στα πλοία
μη χαθείς

σκέψου εγώ
πάνω από τρεις
το αρνήθηκα  φορές
το βαγόνι που ήρθε
 να με πάρει

ας με φάνε τα αγέρια
της πόλης οι καημοί
θα σε περιμένω
σε αυτό που στέκει
κι η ματιά μου τα νυχτέρια
στο άφαντο εκεί

***

Αναπόφευκτα πράγματα

τους κήπους θα μπερδεύω
για παράδεισο
κι ας με καθησυχάζεις
χρόνο θα κλέβω
από τον θεό
να μελετώ
αυτό το μάταιο προς
την άβυσσο

 ***

Το όνειρο του δυτικού ανθρώπου

ο ήλιος είναι σκοτεινός
όλες το ξέρουμε
γινάτι κάνουμε
σε άλλη γλώσσα ξένη
μέχρι να ‘ρθει ο κύριος
μαυροντυμένος
την πόρτα να χτυπήσει
είναι ένας περαστικός

τα κορμιά μας λυγισμένα
γεννηθήκαμε στη φύση
από στόματα σφιχτά σαφρακιασμένα
που κατάγονται από της ντροπής
τη μαύρη δύση

αφηνόμαστε
κι ένας φτωχός πεζός
μας κάνει τα κουμάντα
ασπαζόμαστε
μία θρησκεία νόθα
και δεν υπάρχει άνθρωπος
που δεν έφυγε
νεκρός

Αντιγόνη Ηλιάδη

Ψυχοθεραπεία Β΄


Χαρείτε τον παλμό της εποχής μας, έλεγε ο γιατρός. Αφήστε τον ρόλο του έκπτωτου ονειροπόλου πρίγκιπα. Χαρίστε εγκαρδιότητες –τι σας κοστίζουν–, πιστέψτε στη
χρησιμότητα –κρατώντας βέβαια τις αναγκαίες αποστάσεις– μιας αβρής
επιστολογραφίας. Γίνετε ο περιλάλητος εκφραστής, ο ενσαρκωτής των πόθων και των
ελπίδων της πολύκλαυστης γενιάς σας. Σας ευχαριστώ. Να περνάτε. Σας διαβεβαιώ,
μου είσθε συμπαθής.
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου

Ψυχοθεραπεία Α΄


Πάρτε μικρό νυστέρι, έλεγε ο γιατρός. Οπλισθείτε το χέρι του αρχιτέκτονα, τη
σκληράδα του μεταλλειολόγου, το μάτι του επιμελητού Μνημείων Λόγου και Τέχνης.
Όχι πια οι πυρακτωμένες λέξεις μα τα ψυχρά υλικά – γυαλί, αλουμίνιο γραφίτης.
Μείνετε πάντοτε ο ευγενής νοσταλγός ενός παραδείσου πετρωμάτων ή
ακρωτηριασμένων έργων τέχνης. Σκεφτήκατε ποτέ την ικμάδα και το σφρίγος ενός συνταξιούχου συλλέκτη;

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

Όπως οι γάτες



Όπως οι γάτες όταν αρρωσταίνουν
κουρνιάζουν στις πιο απόμερες γωνιές
όσο μονάχες τους να γιάνουν
έτσι κι εγώ σʼ αυτή την κόχη θʼ απομείνω
όσο να πάψει το αίμα μου σε κάθε χτύπο
υπόγεια να σχηματίζει τʼ όνομά σου.

Τίτος Πατρίκιος

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

Ζώο

Όταν κλείνω τα μάτια μου στην κουκέτα ρέω σε μια αρ-
τηρία έξω από το σώμα μου, μέσα στο σκοτάδι νιώθω
τι συμβαίνει στις παρυφές του σώματός μου. Ο πόνος αλλά-
ζει χρώμα από πληγή σε μούδιασμα πριν εγκαταλείψει
το δέρμα, το δωμάτιο. Έχει χρώμα ανοιχτό καφέ, μπορείς
να παραμείνεις από πάνω του ή να χωθείς μέσα σ’ ένα
άλλο σώμα. Να είσαι μέσα σ’ έναν άλλον.
Τα μεγάλα ασπράδια των ματιών εξαφανίζονται
όταν οι στρόγγυλες κόρες μεγαλώνουν.
Tα χέρια κρυφομαζεύονται, ωραία διπλωμένα
με γούνινα μαξιλαράκια στις πατούσες τους.
Και πολύ παλιά, θυμάμαι: καθόμουν στο θρανίο
δίπλα σ’ ένα κορίτσι που έγραφε ωραία το γάμμα.
Έβλεπα το άρμενο του γράμματος να παίρνει μορφή
κάτω από τη γραμμή και ήμουν εκεί, ακολουθούσα
το ίχνος της μελάνης από το Τίποτε στα Πάντα
και γινόμουν η μπλε γραμμή που σιγόβραζε.
Τόσο εύκολο να γίνομαι αυτή η κίνηση, ξανά και ξανά.
Σαν πατήματα ζώου όταν κλείνω τα μάτια μου.

(από τη συλλογή "Στα χέρια της μνήμης", μτφρ.: Bασίλης Παπαγεωργίου)
Eva Runefelt

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Τα παιδιά κάτω στον κάμπο


Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
δεν μιλάν με τον καιρό
μόνο πέφτουν στα ποτάμια
για να πιάσουν τον σταυρό.
Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
κυνηγούν έναν τρελό
τον επνίγουν με τα χέρια
και τον καίνε στον γιαλό.
Έλα κόρη της σελήνης,
κόρη του αυγερινού.
Να χαρίσεις στα παιδιά μας
λίγα χάδια του ουρανού.
Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
κυνηγάνε τους αστούς
πετσοκόβουν τα κεφάλια
από εχθρούς και από πιστούς.
Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
κόβουν δεντρολιβανιές
και στολίζουν τα πηγάδια
για να πέσουν μέσα οι νιες.
Τα παιδιά μες τα χωράφια
κοροϊδεύουν τον παπά
του φοράνε όλα τα άμφια
και το παν στην αγορά.
Έλα κόρη της σελήνης,
έλα και άναψε φωτιά.
Κοίτα τόσα παλληκάρια
που κοιμούνται στη νυχτιά.
Τα παιδιά δεν έχουν μνήμη
τους προγόνους τους πουλούν
και ό,τι αρπάξουν δε θα μείνει
γιατί ευθύς μελαγχολούν.

Μάνος Χατζιδάκις

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

Βραδινό Δελτίο


Περίμενέ με
Φτάνω μεσάνυχτα ακριβώς
Μεσάνυχτα και πέντε κάνομε έρωτα in vitro
σε δοκιμαστικό σωλήνα

Στα μάτια μας αναποδογύριζε η ίρις·
έλεγες: τωόντι αναμάρτητο το σπέρμα
ενδοφλεβίως

Έξω μακριά σε κάποιο Μπαγκλαντές
με τα γεράκια του ο θάνατος

Συνεχίζαμε ως το πρωί
σε δοκιμαστικό σωλήνα.

Έκτωρ Κακναβάτος

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

Διακήρυξη


Κυρίες και κύριοι
Αυτή είναι η τελευταία λέξη μας
- Η πρώτη και τελευταία λέξη μας -
Οι ποιητές κατεβήκανε απ' τον Όλυμπο.
Για τους παλιότερους
Η ποίηση ήταν ένα είδος πολυτέλειας
Για μας ωστόσο
Πρώτης ανάγκης είδος είναι:
Αδύνατο χωρίς αυτή να ζήσουμε.
Σ' αντίθεση με τους παλιότερους
- Κι αυτό το λέω μ' όλο το σέβας -
Εμείς υποστηρίζουμε
Ότι ο ποιητής δεν είναι αλχημιστής
Ο ποιητής είναι ένας άνθρωπος κι αυτός
Ένας χτίστης που χτίζει τον τοίχο του:
Ένας κατασκευαστής θυρών και παραθύρων.
Εμείς κουβεντιάζουμε
Σε γλώσσα καθημερινή
Σύμβολα καβαλιστικά δεν θέλουμε.
Κι ακόμη κάτι:
Ο ποιητής είναι εδώ
Για να μη γενεί στραβό το δέντρο.
Μια κοπέλα ανάμεσα στα στάχυα
Ή να μην είναι απολύτως τίποτε.
Τώρα λοιπόν, σ' επίπεδο πολιτικό
Αυτοί, οι άμεσοι πρόγονοί μας,
Οι καλοί άμεσοι προγονοί μας
Διαθλάστηκαν και διασκορπίστηκαν
Περνώντας μεσ' από πρίσμα κρυστάλλινο.
Κάποιοι απ' αυτούς γίναν κομμουνιστές.
Εγώ δεν ξέρω αν πράγματι ήσαν.
Ας υποθέσουμε όμως ότι ήσαν.
Αυτό που ξέρω εγώ είναι το εξής:
Δεν υπήρξαν λαϊκοί ποιητές.
Υπήρξαν σεβάσμιοι μπουρζουάδες ποιητές.
Τα πράγματα πρέπει να λέγονται με τ' όνομά τους:
Μονάχα ένας - δυο
Τη λαϊκή αγγίξανε καρδιά.
Όποτε βρίσκαν ευκαιρία
Εκφράζονταν με λόγο και με πράξη
Κατά της στρατευμένης ποίησης
Κατά της ποίησης του σήμερα
Κατά της προλετάριας ποίησης.
Ακόμη κι αν δεχτούμε κομμουνιστές πως ήσαν
Η ποίησή τους ήταν συμφορά
Σουρεαλισμός δεύτερο χέρι
Τρίτο χέρι παρακμή,
Σάπιες σανίδες ξεβρασμένες απ' τη θάλασσα.
Ποίηση των επιθέτων
Ποίηση ρινική, λαρυγγική
Ποίηση αυθαίρετη
Ποίηση αντιγραμμένη από βιβλία
Ποίηση βασισμένη
Στην επανάσταση των λέξεων
Ενώ θα έπρεπε να βασίζεται
Στην επανάσταση των ιδεών.
Ποίηση φαύλου κύκλου
Για μισή ντουζίνα εκλεκτών:
"Απόλυτη ελευθερία έκφρασης".
Σήμερα σταυροκοπιόμαστε απορώντας
Γιατί γράφανε αυτά τα πράγματα,
Για να τρομάξουν τον μικροαστό;
Άδικα χαμένος χρόνος!
Ο μικροαστός δεν αντιδρά
Παρά μονάχα όταν θίγεται η κοιλιά του.
Σιγά μη τον τρομάξουν με ποιήματα!
Τα πράγματα έχουν ως εξής:
Ενώ εκείνοι ήσαν
Υπέρ μιας ποίησης του δειλινού
Υπέρ μιας ποίησης της νύχτας
Εμείς προτείνουμε
Την ποίηση της αυγής.
Το μήνυμά μας είν' αυτό:
Οι λάμψεις της ποίησης
Πρέπει να φτάνουν όμοια σ' όλους
Η ποίηση επαρκεί για όλους.
Τίποτ' άλλο σύντροφοι
εμείς καταδικάζουμε
- Κι αυτό το λέω σίγουρα με σέβας -
Την ποίηση του μικρού θεού
Την ποίηση της ιερής αγελάδας
Την ποίηση του μαινόμενου ταύρου.
Απέναντι στην ποίηση των νεφών
Εμείς στήνουμε
Την ποίηση της στέρεης γης
- Κρύα κεφαλή, ζεστή καρδιά
Είμαστε αποφασισμένοι στερεογηίτες -
Απέναντι στην ποίηση του καφενείου
Στήνουμε την ποίηση της φύσης
Απέναντι στην ποίηση του σαλονιού
Την ποίηση της δημόσιας πλατείας
Την ποίηση της κοινωνικής διαμαρτυρίας,
Οι ποιητές κατέβηκαν απ' τον Όλυμπο.


(μετάφραση: Αργύρης Χιόνης
από το βιβλίο "Nicanor Parra - Ποιήματα Επείγουσας Ανάγκης" εκδόσεις Γαβριηλίδης)
Nicanor Parra

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2016

Ἄλλοτε η θάλασσα...


Ἄλλοτε ἡ θάλασσα μᾶς εἶχε σηκώσει στὰ φτερά της
Μαζί της κατεβαίναμε στὸν ὕπνο
Μαζί της ψαρεύαμε τὰ πουλιὰ στὸν ἀγέρα
Τὶς ἡμέρες κολυμπούσαμε μέσα στὶς φωνὲς καὶ τὰ χρώματα
Τὰ βράδια ξαπλώναμε κάτω ἀπ᾿ τὰ δέντρα καὶ τὰ σύννεφα
Τὶς νύχτες ξυπνούσαμε γιὰ νὰ τραγουδήσουμε
Ἦταν τότε ὁ καιρὸς τρικυμία χαλασμὸς κόσμου
Καὶ μονάχα ὕστερα ἡσυχία
Ἀλλὰ ἐμεῖς πηγαίναμε χωρὶς νὰ μᾶς ἐμποδίζει κανεὶς
Νὰ σκορπᾶμε καὶ νὰ παίρνουμε χαρὰ
Ἀπὸ τοὺς βράχους ὡς τὰ βουνὰ μᾶς ὁδηγοῦσε ὁ Γαλαξίας
Καὶ ὅταν ἔλειπε ἡ θάλασσα ἦταν κοντὰ ὁ Θεός

Γιώργος Σαραντάρης

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2016

Βίοι παράλληλοι

Σε μια ταινία του Τζάρμους ο φυλακισμένος σχεδιάζει ένα παράθυρο στον υγρό τοίχο
για μια ζωή

η πραγματικότητα
του άλλου
είναι
δευτερόλεπτα

Αντιγόνη Ηλιάδη

Κάποια κορμιά είναι σαν λουλούδια



Κάποια κορμιά είναι σαν λουλούδια,
άλλα σαν μαχαίρια,
άλλα σαν χάρτινες κορδέλες.
Αλλά όλα, αργά ή γρήγορα,
γίνονται εγκαύματα που απλώνονται πάνω σε άλλο κορμί
που η φωτιά μετατρέπει μια πέτρα σε άνθρωπο.

Όμως ο άνθρωπος κινείται ανήσυχα προς όλες τις κατευθύνσεις
ονειρεύεται ελευθερίες, ανταγωνίζεται τον άνεμο
μέχρι που μια μέρα το έγκαυμα σβήνει
και ξαναγίνεται πέτρα στο δρόμο του κανένα.

Κι εγώ, που δεν είμαι πέτρα, αλλά δρόμος
που τον διασχίζουν στο διάβα τους γυμνά πόδια
πεθαίνω από έρωτα για όλα αυτά
τους δίνω το κορμί μου για να το ποδοπατήσουν
κι ας οδηγούνται στη φιλοδοξία ή σ’ ένα σύννεφο
χωρίς κανείς να καταλαβαίνει
ότι οι φιλοδοξίες και τα σύννεφα
δεν αξίζουν έναν έρωτα παραδομένο.

Luis Cernuda

Αν ο άνθρωπος μπορούσε να ονομάσει αυτό που αγαπά


Αν ο άνθρωπος μπορούσε να ονομάσει αυτό που αγαπά
Αν ο άνθρωπος μπορούσε να υψώσει τον έρωτά του στον ουρανό
Σαν ένα σύννεφο στο φως
Αν σαν τους τοίχους που γκρεμίζονται
Για να χαιρετίσουν τη μεσίστια αλήθεια
Μπορούσε να γκρεμίσει το κορμί του
Αφήνοντας μόνο την αλήθεια του έρωτά του
Την αλήθεια του ίδιου του εαυτού
Που δεν την λένε δόξα, τύχη ή φιλοδοξία
Αλλά έρωτα ή επιθυμία
Εγώ θα ήμουν αυτός που φανταζόταν
Αυτός που με τη γλώσσα του, τα μάτια και τα χέρια του
Διαλαλεί στους ανθρώπους την αγνοημένη αλήθεια,
Την αλήθεια του αληθινού έρωτά του.

Ελευθερία άλλη δεν γνωρίζω πέρα απ’ αυτήν του να είμαι δέσμιος κάποιου
Που το όνομά του δεν μπορώ να ακούσω χωρίς να ριγήσω
Κάποιος που για χάρη του ξεχνώ τη δυστυχισμένη μου ύπαρξη
Που για χάρη του η μέρα και η νύχτα είναι για μένα οτιδήποτε θέλησα
Και το κορμί και το πνεύμα μου επιπλέουν πάνω στο κορμί και το πνεύμα του
σαν ξύλα χαμένα που η θάλασσα βυθίζει ή σηκώνει
ελεύθερα με την ελευθερία του έρωτα,
τη μόνη ελευθερία που με εξυψώνει
τη μόνη ελευθερία για την οποία πεθαίνω.

Εσύ δικαιολογείς την ύπαρξή μου:
Αν δεν σε γνωρίζω, δεν έχω ζήσει
Αν πεθάνω χωρίς να σε γνωρίσω, δεν πεθαίνω γιατί δεν έχω ζήσει.

Luis Cernuda

Μαζί σου


Η γη μου;
Η γη μου είσαι εσύ.
Ο κόσμος μου;
Ο κόσμος μου είσαι εσύ.
Η εξορία και ο θάνατος
για μένα βρίσκονται
εκεί που δεν βρίσκεσαι εσύ.
Και η ζωή μου;
Πες μου, η ζωή μου,
τι είναι, αν δεν είσαι εσύ;

Luis Cernuda

Κυριακή, 5 Ιουνίου 2016

Το παιδί με το λαούτο


«δεν θυμάμαι καλά
σε άκουσα να παίζεις από μακριά
 εκείνο το βράδυ
καλοκαίρι ήταν ή άνοιξη 
και πήγα πιο κοντά για να σε δω
ρώτησα πώς λένε το όργανο 
αυτό που μοιάζει κιθάρα και μαντολίνο
και η φωνή σου μου έβαλε φωτιά
σαν μου είπε λαούτο»

μια έννοια φολκλόρ είσαι
στο πράσινό σου φτιάχνονται οι ορισμοί
του λαϊκού τα μαγαρισμένα λόγια
και στα μπράτσα σου δένεται ο άνθρωπος
κι ο κόσμος από σχοινιά της φωνής σου
και είσαι ένα αγόρι μικρό ντροπαλό
που στέκεται κοκκινισμένο σε ένα αρμόνιο λυκειακό
κι από εκεί κοιτάζεις τα πάντα
κι αν συνεχίσουμε έτσι μαζί να ξέρεις
θα επαναπροσδιοριστεί ο όρος ηδονή
ορίζουμε το τέλος του κόσμου λίγο πιο κάτω
από την κοιλιά μου και στη ρυτίδα στα δένδρα
στο βλέμμα σου που αρχίζει το πάντα
ας ξεκινήσουμε από των αδενών μας τη σιγή
σε εξομολογητικά στιγμιότυπα
ωρών και ημερών και νυχτών
ας συνεχίσουμε για το πώς σε φοβάμαι
πώς μήπως με πληγώσεις
πώς μες στον ύπνο σου με παρακαλάς
και σε ηρεμώ και σου λέω ξανά και ξανά δεν θα φύγω
και μη με δαγκώνεις σιγά μόνο δυνατά
για να ξεχνάω την ύπαρξη
κάνε με να πονέσω και μες στα χάδια σου
να αποσβέσω τα χρέη μου στο αναπόφευκτο
θα σε προσέχω και θα σε έχω από το νότιο
ως τον βόριο πόλο του κόρφου μου
και ζώα θα μας κοιτάνε από μακριά
θα μας προσέχουν και εμείς θα είμαστε το ξέφωτο
που θα αποθηκεύεις τα πιο κρυφά σου μυστικά
και γω τα φιλιά μου για σένα
όταν μου λείπεις σιωπηλά

Αντιγόνη Ηλιάδη

Φιλική συμβουλή


«κι είδα μία κυρία να κλαίει
για το νεκρό της παιδί
και κανείς δεν της έδινε σημασία
κι έμοιαζε σαν φάντασμα 
ήθελα να περάσω από μέσα της να δω
αν στεκόταν όντως εκεί 
ή ήταν απλώς η ιδέα μου»

μας συγχωρείτε πολύ
απορρίφθηκε το κλάμα σας
γιατί δεν ήταν αρκετά δυνατό
δεν είχε τον σωστό τόνο
χροιά κι απόχρωση
ούτε προκάλεσε τόση συγκίνηση
την επόμενη φορά
να ρθείτε έτοιμη να χτυπηθείτε
ώσπου να πάθετε παράκρουση
κι ίσως τότε γίνει καλύτερη δουλειά
ανεβούν κάποια νούμερα
και δώσουμε στον κόσμο
χαρά και ικανοποίηση
γιατί αλλιώς λυπούμαστε πολύ
μα είναι η αλήθεια πολλές φορές σκληρή
δεν είστε παρά μία καημένη
στα χρυσά τέτοια μας ενόχληση

Αντιγόνη Ηλιάδη

Φατική λειτουργία

γαμημένη η φατική λειτουργία
 και θέλω μόνο να με ακούς
μία καλυμμένη φυλακή
η μόνη ομοιότητά μας
με τα πουλιά
μία στυγνή νεκρή στιγμή
θέλω να με ακούς είσαι εδώ
εδώ είμαι
δίχως ακριβές όνομα
μου πήραν τα στοιχεία
κι είμαστε ευάλωτες όλοι
σε μία σπαστική ευτοπία
ψημένη συνταγή για τα θηρία


Αντιγόνη Ηλιάδη

Απροϋπόθετοι άνθρωποι



μιλάνε μόνοι τους
στέκονται στη μέση του πουθενά
γελάνε υστερικά και φοράνε
ελαττωματικά πλαστικά
χορεύουν άσχημα
βρίζουν χωρίς συναίσθημα
μυρίζουν κωδεΐνη και βαρβιτουρικά
στον ύπνο τους μιλάνε πρόστυχα
συχνάζουν τις νύχτες σε εργοστάσια
είναι φτιαγμένοι από κραγιόν και μεϊκάπ
και τα όνειρά τους έρχονται
από τους λόφους στο Αφγανιστάν
ως το τρεχούμενο αίμα στα βουστάσια
δεν έχουν προϋποθέσεις
μόνο αλλεργίες σε όλα τα υλικά
τρώνε λυγμούς και σφάζουν μνήμες
περπατούν μόνο ανάποδα
λέγονται τελείες και ντεφορμέ παράσιτα
κλείνουν τις πόρτες για να μπούνε
είναι μωρά γεμάτα άχυρα
σε οικογένεια δεν χωρούνε
χωρίς ψυχή φωτοσυνθέτουν δεν ζούνε
κρυφά αγαπούν νεκρούς κι αγάλματα

Αντιγόνη Ηλιάδη

Σάββατο, 4 Ιουνίου 2016

Ο φόβος

Σε βρήκα
Σπίτι ακατοίκητο,
αραχνιασμένο
Τα δωμάτια καθάρισα
Τα έπιπλα τακτοποίησα
Έβαψα τους τοίχους
Έστρωσα τα χαλιά
Και σε περίμενα
Και όταν ήρθες
θέλησα να φύγω
Φοβήθηκα
Φοβήθηκα τόσο πολύ,
το τακτοποιημένο σπίτι
Νοιώθω πιο ασφαλής
στην αραχνιασμένη μου ζωή
Νοιώθω πιο ασφαλής
Να κουρνιάζω στα κλωνάρια
της ποίησης
Ας ουρλιάζω τα βράδια
Ας χάνομαι
όταν ξυπνάει ο λύκος
της μοναξιάς
Πως θα αντέξεις το αίμα
να ρέει στο προσκέφαλο;
Την υγρασία στα σεντόνια
της αγωνίας;
Φοβάμαι σου λέω
τα τακτοποιημένα όνειρα
Φοβάμαι το κορμί σου
να καταδυναστεύει
τη σκέψη μου
Σαρκοβόρα λουλούδια
τα μάτια σου
Απειλούν την αυτοτέλειά μου
Έστω κατασπάραξέ με
στην κάμαρα με τις κόκκινες
κουρτίνες
Μόνο σε παρακαλώ
άσε στην καρδιά μου, ελεύθερη
μια μικρή γωνιά
Να λουφάξει το ποίημα,
φοβάται

Γιάννης Ποταμιάνος

Φόβος το νέο πάθος

Οι πληγές δεν ανθίζουν πια
σε ποιήματα και τραγούδια ·
κακοφορμίζουν μονάχα.
Η θάλασσα δεν είναι πόθος
που πλέει στ’ανοιχτά
αλλά φόβος του βυθού.
Τι έγινε η χαρά της ζωής
που καταχτούσε την κάθε στιγμή
ακόμη κι όταν η μέρα ξημέρωνε δυσοίωνη;
Τώρα πόνος κανένας
δε μαστίζει το κορμί
αλλά το μέσα το αλυσοδένει
ένας νέος παντοδύναμος τύρρανος:
ο φόβος.
Ήρθε ο φόβος και σάρωσε
όλα τα πάθη.
Ο έρωτας τώρα μοιάζει
πότε με ζητιάνο στη γωνιά
και πότε με γελωτοποιό χωρίς δουλειά
αφού κανέναν πια δεν κάνει να γελάσει.
Ένα είναι το πάθος · ο φόβος
π’απλώνεται σαν σάβανο
και όλα τα σκεπάζει.
Φόβος για την κατάρρευση
της φύσης, του κορμιού, του κόσμου.
Τώρα αντί να ουρλιάζει το μέσα
«Τι ωραίος που είναι αυτός!»
μια είναι η φωνή που κυριαρχεί:
«Πρόσεχε!»

Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ

Φόβος

Φόβος ότι θα δω ένα περιπολικό να μπαίνει στο στενό όπου μένω
Φόβος ότι θα με πάρει ο ύπνος το βράδυ
Φόβος ότι δεν θα με πάρει ο ύπνος
Φόβος ότι το παρελθόν θα ξυπνήσει
Φόβος ότι το παρόν θα πετάξει
Φόβος ότι το τηλέφωνο θα χτυπήσει μες στη μαύρη νύχτα
Φόβος για τις καταιγίδες
Φόβος για τη καθαρίστρια που έχει ένα σήμάδι στο μάγουλο !
Φόβος για τα σκυλιά για τα οποία μού έχουν πει πως δεν δαγκώνουν
Φόβος αγωνίας !
Φόβος ότι θα πρέπει να αναγνωρίσω το πτώμα ενός φίλου
Φόβος ότι θα μου τελειώσουν τα λεφτά
Φόβος ότι θα έχω πάρα πολλά, αν κι οι άνθρωποι δεν θα το πιστεύουν
Φόβος για τα ψυχολογικά προφίλ
Φόβος ότι θα αργήσω και φόβος ότι θα φτάσω πριν από όλους
Φόβος για τον γραφικό χαρακτήρα των παιδιών μου σε φακελλους
Φόβος ότι θα πεθάνουν πριν από μένα και ότι θα νιώθω ενοχές
Φόβος ότι θα πρέπει να ζήσω με τη γριά μάνα μου , άταν γεράσω
Φόβος σύγχυσης
Φόβος ότι η σημερινή μέρα θα τελειώσει με μια άσχημη είδηση
Φόβος ότι θα ξυπνήσω και θα έχεις φύγει
Φόβος ότι δεν αγαπώ και φόβος ότι δεν αγαπώ αρκετά
Φόβος ότι αυτό που αγαπώ θα αποβεί ολέθριο γι ‘ αυτούς που αγαπώ
Φόβος θανάτου
Φόβος ότι θα ζήσω υπερβολικά πολύ
Φόβος θανάτου

Αυτό το είπα

Raymond Carver

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

Η Έρημη Χώρα


      Nam Sibyllam quidem Cumis ego ipse oculis meis
      vidi in ampulla pendere, et cum illi pueri dicerent:
      Σίβυλλα, τι θέλεις; Respondebat illa: αποθανείν θέλω.

                          Στον Ezra Pound
                          Il miglior fabbro

             
                    Α΄  Η ΤΑΦΗ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ

Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός, γεννώντας
Μες απ’ την πεθαμένη γη τις πασχαλιές, σμίγοντας
Θύμηση κι επιθυμία, ταράζοντας
Με τη βροχή της άνοιξης ρίζες οκνές.
Ο χειμώνας μας ζέσταινε, σκεπάζοντας
Τη γη με το χιόνι της λησμονιάς, θρέφοντας
Λίγη ζωή μ’ απόξερους βολβούς.
Το καλοκαίρι μας ξάφνισε καθώς ήρθε πάνω απ’
           το Σταρνμπέργκερζε
Με μια μπόρα• σταματήσαμε στις κολόνες,
Και προχωρήσαμε στη λιακάδα, ως το Χόφγκαρτεν,
Κι ήπιαμε καφέ, και κουβεντιάσαμε καμιάν ώρα.
Bin gar keine Russin, stamm’ aus Litauen,
         echt deutsch.
Και σαν ήμασταν παιδιά, μέναμε στου αρχιδούκα,
Του ξαδέρφου μου, με πήρε με το έλκηθρο,
Και τρόμαξα. Κι έλεγε, Μαρία,
Μαρία, κρατήσου δυνατά. Και πήραμε τhν κατηφόρα.
Εκεί νιώθεις ελευθερία, στa βουνά.
Διαβάζω, σχεδόν όλη νύχτα, και πηγαίνω το
        χειμώνα στο νότο.

     Ποιές ρίζες απλώνονται γρυπές, ποιοι κλώνοι
          δυναμώνουν
Μέσα στα πέτρινα τούτα σαρίδια; Γιε του ανθρώπου,
Να πεις ή να μαντέψεις, δεν μπορείς, γιατί γνωρίζεις μόνο
Μια στοίβα σπασμένες εικόνες, όπου χτυπάει ο
         ήλιος,
Και δε σου δίνει σκέπη το πεθαμένο δέντρο, κι ο
        γρύλος ανακούφιση,
Κι η στεγνή πέτρα ήχο νερού. Μόνο
Έχει σκιά στον κόκκινο τούτο βράχο,
(Έλα κάτω απ’ τον ίσκιο του κόκκινου βράχου),
Και θα σου δείξω κάτι διαφορετικό
Κι από τον ίσκιο σου το πρωί που δρασκελάει
        ξοπίσω σου
Κι από τον ίσκιο σου το βράδυ που ορθώνεται
         να σ’ ανταμώσει
Μέσα σε μια φούχτα σκόνη θα σου δείξω το φόβο.

             Frisch weht der Wind
             Der Heimat zu,
             Mein Irisch Kind,
             Wo weilest du?

«Μου χάρισες γυάκινθους πρώτη φορά πριν ένα
        χρόνο•
Μ’ έλεγαν η γυακίνθινη κοπέλα».
—Όμως όταν γυρίσαμε απ’ τον κήπο των Γυακίνθων,
Ήταν αργά, γεμάτη η αγκάλη σου, και τα μαλλιά
          σου υγρά, δεν μπορούσα
Να μιλήσω, θολώσανε τα μάτια μου, δεν ήμουν
Ζωντανός μήτε πεθαμένος, και δεν ήξερα τίποτε,
Κοιτάζοντας στην καρδιά του φωτός, τη σιωπή.
Oed’und leer das Meer.

   Η κυρία Σόζοστρις, διάσημη χαρτομάντισσα,
Ήταν πολύ κρυολογημένη, μολαταύτα
Λένε πως είναι η πιο σοφή γυναίκα της Ευρώπης,
Με μια διαβολεμένη τράπουλα. Εδώ, είπε,
Είν’ το χαρτί σας, ο πνιγμένος Φοίνικας
        Θαλασσινός,
(Να, τα μαργαριτάρια, τα μάτια του. Κοιτάχτε!)
Εδώ ’ναι η Μπελλαντόνα, η Δέσποινα των Βράχων,
Η δέσποινα των καταστάσεων.
Εδώ ’ναι ο άνθρωπος με τα τρία μπαστούνια, κι
      εδώ ο Τροχός,
Κι εδώ ο μονόφταλμος έμπορας, και τούτο το
       χαρτί,
Τ’ αδειανό, κάτι που σηκώνει στον ώμο,
Που ’ναι απαγορεμένο να το δω. Δε βρίσκω
Τον Κρεμασμένο. Να φοβάστε τον πνιγμό.
Βλέπω πλήθος λαό, να περπατά ένα γύρο.
Ευκαριστώ. Α δείτε την αγαπητή μου Κυρίαν
       Ισοψάλτου,
Πείτε της πως θα φέρνω τ’ ωροσκόπιο μοναχή
       μου:
Πρέπει να φυλαγόμαστε πολύ στον καιρό μας.

   Ανύπαρχτη Πολιτεία,
Μέσα στην καστανή καταχνιά μιας χειμωνιάτικης
      αυγής,
Χύνουνταν στο Γιοφύρι της Λόντρας ένα πλήθος,
       τόσοι πολλοί,
Δεν το ’χα σκεφτεί πως ο θάνατος είχε ξεκάνει
       τόσους πολλούς.
Μικροί και σπάνιοι στεναγμοί αναδινόντουσαν,
Και κάρφωνε ο καθένας μπρος στα πόδια του τα
       μάτια.
Χύνουνταν πέρα στο ύψωμα και κάτω στο Κίνγκ
       Ουίλλιαμ Στρήτ,
Εκεί που η Παναγία Γούλνοθ μέτραε τις ώρες
Με ήχο νεκρό στο στερνό χτύπημα των εννιά.
Εκεί είδα έναν που γνώριζα, και τον σταμάτησα,
       φωνάζοντας: «Στέτσον!
Συ που ήσουνα μαζί μου στις Μύλες με τα καράβια !
Κείνο το λείψανο που φύτεψες στον κήπο σου τον
      άλλο χρόνο,
Άρχισε να βλασταίνει; Πες μου, θ’ ανθίσει εφέτο;
Ή μήπως η ξαφνική παγωνιά πείραξε τη βραγιά
      του;
Ω κράτα μακριά το Σκυλί τον αγαπάει. τον
      άνθρωπο,
Τι με τα νύχια του θα το ξεχώσει πάλι !
Συ! hypocrite lecteur ! – mon semblable,
      - mon frère!»

            Β΄  ΜΙΑ ΠΑΡΤΙΔΑ ΣΚΑΚΙ

Το Κάθισμα όπου κάθονταν, σα στιλβωμένος θρόνος,
Έλαμπε στο μάρμαρο, όπου ο καθρέφτης
Που βάσταζαν κοντάρια πλουμισμένα με κλήματα
Όθε ξεμύτιζε ένας χρυσός Ερωτιδέας
(Με τη φτερούγα σκέπαζε τα μάτια του άλλος ένας)
Ζευγάρωνε φλόγες από εφτάκλωνους κεροστάτες
Αντιφεγγίζοντας το φως επάνω στο τραπέζι ένώ
Των κοσμημάτων της η λάμψη ορμούσε να το
      συναντήσει,
Πλούσια ξεχειλίζοντας σε θήκες μεταξωτές.
Σε φιάλες από φίλντισι και χρωματιστό γυαλί
Ξεβούλωτες, ενέδρευαν τ’ αλλόκοτα συνθετικά
      μυρωδικά της,
Υγρά, σε σκόνη, ή σ’ αλοιφή – σκοτίζανε,
      συγχύζανε
Και πνίγανε την αίσθηση με αρώματα• ερεθισμένα
       απ’ τον αγέρα
Που έμπαινε δροσερός απ’ το παράθυρο, τούτα
       ανεβαίναν
Παχαίνοντας τις τεντωμένες φλόγες των κεριών,
Ρίχνανε τον καπνό τους στα λακουεάρια,
Ξυπνώντας τα στολίσματα στο φατνωτό ταβάνι.
Πελώρια ξύλα πελαγίσια ταγισμένα μπακίρι
Έκαιγαν πράσινα και πορτοκαλιά, με πέτρα
       πολύχρωμη πλαισιωμένα,
Και στο θλιμμένο τούτο φως ένα δελφίνι
       σκαλισμένο κολυμπούσε.
Πάνω απ’ τ’ αρχαίο το τζάκι παρουσιάζονταν
Λες κι άνοιγε παράθυρο σε μιαν υλαία σκηνή
Η μεταμόρφωση της Φιλομήλας, της χαλασμένης
       τόσο βάναυσα
Από το βάρβαρο βασιλέα• κι όμως εκεί τα’ αηδόνι
Την έρημο όλη γέμιζε μ’ απαραβίαστη φωνή
Κι ακόμη φώναζε κι ακόμη ο κόσμος κυνηγάει,
«Γιακ, γιακ» σε βρώμικα αυτιά.
Κι άλλες ακόμη ρίζες μαραμένες των καιρών
Ήταν στον τοίχο ιστορισμένες• προσηλωμένα
       σχήματα
Σκύβαν, δηλώνοντας τη σιωπή στην περίκλειστη
       κάμαρα.
Πατήματα σερνόντουσαν στα σκαλοπάτια.
Κάτω απ’ το φέγγος της φωτιάς, κάτω απ’ τη
       βούρτσα, η κόμη της
Άπλωνε πύρινες ακίδες
Έλαμπε με λόγια, Κι ύστερα έπεφτε σε μιαν άγρια
       γαλήνη.

   «Τα νεύρα μου είναι άσχημα σήμερα βράδυ.
        Ναι, άσκημα. Μείνε μαζί μου.
Μίλησέ μου. Λοιπόν ποτέ σου δε μιλάς; Μίλησε.
Τι συλλογίζεσαι τώρα; Τι συλλογιέσαι; Τι;
Ποτές δεν ξέρω τι συλλογίζεσαι. Συλλογίσου».

    Συλλογίζομαι πως είμαστε στων ποντικών
         το μονοπάτι
Εκεί που οι πεθαμένοι χάσανε τα κόκαλά τους.

     «Τι είναι αυτός ο θόρυβος;»
                            Ο αγέρας κάτω απ’ την πόρτα.
«Τι είναι αυτός ο θόρυβος τώρα; Τι κάνει ο αγέρας;»
                            Τίποτε πάλι τίποτε.
                                                                            «Δεν
Ξέρεις τίποτε; Δε βλέπεις τίποτε; Δε θυμάσαι
Τίποτε ;»

       Θυμάμαι
Να, τα μαργαριτάρια τα μάτια του.
«Είσαι ή δεν είσαι ζωντανός; Δεν έχεις τίποτε
       μες στο κεφάλι σου;»
                                                                           Αλλά
Χο χο χο χο το Σαιξπηχήρειο τούτο φοξ –
Είναι κομψότατο
Είναι ξυπνότατο
«Τι θα κάνω τώρα; Τι θα κάνω;»
«Θα ξεπορτίσω όπως είμαι, και θα γυρνώ στους
        δρόμους
Με τα μαλλιά μου ξέπλεκα, έτσι. Τι θα κάνουμε
        αύριο;
Τι θα κάνουμε πάντα;»
                                                      Ζεστό νερό στις δέκα.
Κι αν βρέχει, το κλεισμένο αμάξι στις τέσσερεις.
Και θα παίξουμε μια παρτίδα σκάκι,
Πιέζοντας μάτια δίχως βλέφαρα και περιμένοντας
         ένα χτύπημα στην πόρτα.

    Όταν ο άντρας της Λιλ αποστρατεύτηκε, της λέω,
Δεν τα μασούσα τα λόγια μου, τής λέω
      αυτηνής ’γω που με βλέπεις,
ΕΜΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ
Τώρα πού γυρίζει ό Γιάννης, κοίταξε να
      σουλουπιαστείς λιγάκι.
Θα γυρέψει να μάθει τι τα ’κανες κείνα τα λεφτά
      που σου ’δωσε
Να ξαναβάλεις καν ’να δόντι. Σ’ τα ’δωσε, ήμουν
      εκεί.
Άει να τα βγάλεις, Λιλ, και βάλε μια καλή μασέλα,
Μα το Θεό, σου ’πε, σιχαίνουμαι που σε βλέπω.
Κι εγώ το ίδιο, της λέω, σκέψου τον κακόμερο
       το Γιάννη,
Τέσσερα χρόνια στρατιώτης, θα θέλει καλοπέραση,
Κι α δεν του τη δώσεις, άλλες θα του τη δώσουν,
       της λέω.
Α έτσι, μου λέει. Κάτι σαν τέτοιο, της λέω.
Τότες θα ξέρω ποιανού χρωστάω χάρη, μου λέει
       και με καρφώνει με τα μάτια.
ΕΜΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ
Κι α δε σ’ αρέσει τράβα τον κατήφορο, της λέω,
Άλλοι διαλέγουνε και παίρνουνε σαν εσύ δεν τα
       καταφέρνεις.
Μ’ α σου το στρίψει ο Γιάννης, δε θα πει πως δε
      βρέθηκε άνθρωπος να σου κουβεντιάσει.
Είναι να ντρέπεσαι, της λέω, που μοιάζεις τέτοια
      αρχαιολογία.
(Κι αυτή μονάχα τριάντα ενός.)
Μα τι να κάνω, μου λέει, και στραβομουτσούνιασε,
Φταίνε κείνα τα χάπια, μου λέει, που πήρα για
      να το ρίξω.
(Έκανε κιόλας πέντε, και πήγε να πεθάνει απ’ το μικρό της το Γιωργή.)
Ο φαρμακοποιός είπε θα ’ναι εν τάξει, μα ποτές
      δεν ξανάγινα όπως ήμουν.
Είσαι ντιπ άμυαλη, της λέω.
Το λοιπόν, αν ο Γιάννης δε σ’ αφήνει ήσυχη, εδώ
      ’ναι ό κόμπος, τής λέω,
Τι πας και μου παντρεύεσαι σα δεν τα θέλεις τα
       παιδιά;
ΕΜΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ
Λοιπόν, κείνη την Κεριακή ήταν ο Γιάννης σπίτι,
       κι είχανε ζεστό χοιρομέρι,
Και με καλέσανε το βράδυ, να τ’ απολάψω ζεστό –
ΕΜΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ
ΕΜΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ
Καλ'νύχτα Μπιλλ. Καλ'νύχτα Λου. Καλ'νύχτα
        Μαίη. Καληνύχτα.
Γεια γεια. Καλ'νύχτα. Καλ'νύχτα.
Καληνύχτα, κυρίες, καληνύχτα, γλυκιές μου
      κυρίες, καληνύχτα, καληνύχτα.

                 Γ΄ ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

Του ποταμού η σκεπή σωριάστηκε• τα στερνά
       δάχτυλα των φύλλων
Γαντζώνουν και βουλιάζουνε στην όχθη την υγρή.
       Ο αγέρας
Στην καστανόχρωμη τη γης διαβαίνει, ανάκουστος.
       Φύγανε οι νύμφες.
Γλυκέ μου Τάμεση, κύλα απαλά, το τραγούδι μου
       για να πω.
Ο ποταμός δεν κατεβάζει άδειες μποτίλιες,
       χαρτιά από σάντουιτς,
Μεταξωτά μαντίλια, χαρτονένια κουτιά,
        αποτσίγαρα
Κι άλλα τεκμήρια θερινών νυχτών. Φύγανε οι
        νύμφες.
Κι οι φίλοι τους, οι χασομέρηδες κληρονόμοι των
        διευθυντών του Σίτυ•
Φύγανε, δεν άφησαν διεύθυνση.
Επί των υδάτων Λεμάν κάθισα κι έκλαψα...
Γλυκέ μου Τάμεση, κύλα απαλά, το τραγούδι μου
      για να πω,
Γλυκέ μου Τάμεση, κύλα απαλά, ’τι δε φωνάζω
      ούτε φλυαρώ.
Αλλά πίσω απ’ τη ράχη μου ακούω σε μια
       παγωμένη ριπή
Το κροτάλισμα των κοκάλων, και το πνιγμένο
       γέλιο ν’ απλώνεται. στην ακοή.

Ένα ποντίκι γλίστρησε απαλά μέσα στη βλάστηση
Τη λασπερή του σέρνοντας κοιλιά στην όχθη
Εκεί που ψάρευα στο μουντό κανάλι
Ένα χειμωνιάτικο δειλινό πίσω απ’ το Γκάζι
Ρεμβάζοντας πάνω στου βασιλιά αδελφού μου το
        ναυάγιο,
Πάνω στου βασιλιά πατέρα μου το θάνατο, πριν
        από εκείνον.
Λευκά κορμιά γυμνά στο έδαφος το χαμηλό το
        νοτισμένο
Ριγμένα κόκαλα σε χαμηλή μικρή ξερή
        σοφίτα,
Κροταλισμένα από του ποντικού το πόδι μόνο,
       χρόνο με χρόνο.
Αλλά πίσω απ’ τη ράχη μου φορές-φορές ακούω
Ήχους σαλπίγγων κι αυτοκινήτων, που θα
       φέρουν
Τον Σουήνη στην Κυρία Πόρτερ την άνοιξη.
Ω φεγγαράκι μου λαμπρό φέξε της Κυρα-Πόρτερ
Φέξε της κόρης της
Νίβουν τα πόδια τους σε νερό με σόδα
Et O ces voix d’ enfants, chantant dans la coupole !

Tιοτ τιοτ τιοτ
Γιακ γιακ γιακ γιακ γιακ γιακ
Τόσο βάναυσα χαλασμένη.
Τηρεό

    Ανύπαρχτη Πολιτεία
Μέσα στην καστανή καταχνιά ενός χειμωνιάτικου
     μεσημεριού
Ο Σμυρνιός έμπορας, κύριος Ευγενίδης
Αξούριστος, με την τσέπη γεμάτη σταφίδες
Τσιφ Λόντρα: φορτωτικές εν όψει,
Με κάλεσε με τα πρόστυχά του γαλλικά
Για πρόγευμα στο Κάννον Στρήτ Ότέλ
Κι έπειτα το Σαββατοκύριακο στο Μετροπόλ.

   Την ώρα τη μενεξεδιά, που τα μάτια κι η ράχη
Ανασηκώνουνται απ’ το γραφείο, που η μηχανή
       του ανθρώπου περιμένει
Σαν το ταξί που σφύζει περιμένοντας,
Εγώ ο Τειρεσίας, μολονότι τυφλός, σφύζοντας
       ανάμεσα σε δυο ζωές,
Γέροντας με γυναίκειο στήθος ρυτιδωμένο,
       μπορώ να ιδώ,
Την ώρα τη μενεξεδιά, την ώρα τη δειλινή που
       μάχεται
Κατά το γυρισμό, και φέρνει το ναύτη στο λιμάνι
      από το πέλαγο,
Σπίτι της τη δακτυλογράφο την ώρα του τσαγιού•
       μαζεύει τ’ απομεινάρια του πρωινού της
Ανάβει τη θερμάστρα, κι αραδιάζει τρόφιμα από
       κονσέρβες.
Έξω από το παράθυρο απλωμένα ριψοκίνδυνα
Στεγνώνουνε τα σώρουχά της στου ήλιου τις
       τελευταίες αχτίνες,
Στοιβαγμένα στο ντιβάνι (τη νύχτα κρεβάτι της)
Κάλτσες, παντούφλες, μεσοφόρια, κορσέδες.
Εγώ ο Τειρεσίας, γέροντας με ρυτιδωμένα βυζιά
Διάκρινα τη σκηνή, και προφήτεψα τα επίλοιπα –
Κι εγώ περίμενα τον αναμενόμενο ξένο.
Εκείνος, νέος όλο σπυριά, καταφτάνει,
Υπάλληλος πρακτορείου μικροεταιρίας,
Με βλέμμα θαρραλέο, κάποιος απ’ τους μικρούς
Όπου η αυτοπεποίθηση είναι καθισμένη
Σαν το ψηλό μπραντφορδιανού ’κατομμυριούχου.
Τώρα η στιγμή είναι πρόσφορη, καθώς εικάζει,
Απόφαγε, βαριέται κι είναι κουρασμένη,
Κάνει μια απόπειρα να την μπλέξει σε χάδια
Που εκείνη δεν ποθεί, μήτε αποδοκιμάζει.
Πυρός κι αποφασιστικός, ρίχνεται αμέσως•
Χέρια ερευνητικά δε συναντούν αντίσταση•
Η ματαιοδοξία του δεν απαιτεί ανταπόκριση,
Και παίρνει για παραδοχή την αδιαφορία.
(Κι εγώ ο Τειρεσίας υπόφερα απ’ τα πριν όλα
Που εγίναν στο ίδιο τούτο ντιβάνι είτε κρεβάτι•
Εγώ που κάθισα στη Θήβα κάτω απ’ τα τείχη
Και περπάτησα ανάμεσα στους χαμηλότερους
        νεκρούς.)
Δίνει ένα στερνό προστατευτικό φιλί,
Και βγαίνει ψάχνοντας τη σκάλα τη σβηστή...
Eκείνη ρίχνει στον καθρέφτη μια ματιά,
Πως o εραστής της έφυγε το νιώθει μόλις•
Από το νου της μια άμορφη σκέψη περνά:
«Λοιπόν έγινε ό,τι έγινε: καλά που έχει τελειώσει»
Όταν στην τρέλα αφήνεται η ομορφονιά
Και πάλι, μόνη, βηματίζει απάνω-κάτω,
Μ’ αυτόματο χέρι διορθώνει τα μαλλιά
Κι έπειτα βάζει μια πλάκα στο φωνογράφο.

   «Σύρθηκε προς εμένα πάνω στα νερά τούτη η
        μουσική»
Και στο μάκρος του Στραν ως το Κουήν Βικτώρια
        Στρητ.
Ω Πολιτεία Πολιτεία, μπορώ κάποτε κι ακούω
Πίσω από ένα μπαρ στο Λόουερ Ταίμς Στρητ,
Το απαλό γκρίνιασμα ενός μαντολίνου
Και τη βουή και τους θορύβους εκεί μέσα
Που τεμπελεύουν οι ψαράδες το μεσημέρι:
Εκεί που οι τοίχοι του Μάγνου του Μάρτυρα κρατούν
Μια ανεξήγητη λαμπράδα Ιωνικού λευκού και χρυσαφιού.

       Ο ποταμός ιδρώνει
       Πετρέλαιο και κατράμι
       Τις μαούνες τις παίρνει
       Το ρέμα που αλλάζει
       Κόκκινα πανιά
       Σταβέντο ανοιγμένα
       Παίζουνε στη βαριά τους αντένα.
       Οι μαούνες σπρώχνουν
       Ξύλα στον αφρό
       Στου Γκρήνιδζ τον κάβο
       Πέρα απ’ το Σκυλονήσι.
                            Βεγιαλαλά λεγιά
                            Βάλλαλα λεγιαλαλά

       Ο Λέστερ κι η Ελισάβετ
       Χτυπώντας τα κουπιά
       Η πρύμη σμιλεμένη
       Κοχύλι χρυσωμένο
       Κόκκινο και χρυσό
       Το ρέμα φουσκωμένο
       Κυμάτιζε στις άκρες
       Φυσώντας ο γαρμπής
       Έφερνε με το ρέμα
       Ήχους από καμπάνες
        Άσπροι πύργοι
                              Βεγιαλαλά λεγιά
                              Βάλλαλα λεγιαλαλά

«Τραμ και δέντρα σκονισμένα.
Το Χάιμπουρυ μ’ έθρεψε. Το Ρίτσμονδ και το Κιου
Με ξέκαναν. Στο Ρίτσμονδ σήκωσα τα γόνατά μου
Ανάσκελα σ’ ένα στενό βαρκάκι».

«Τα πόδια μου είναι στο Μουργκαίητ, κι η
            καρδιά μου
Kάτω απ’ τα πόδια μου. Σαν έγινε
Δάκρυσε. Μου ’ταξε “μια καινούργια ζωή”.
Δεν είπα τίποτε. Τι θες να με πειράξει;»

«Στο Μαργκαίητ στους Άμμους.
Μπορώ να σχετίσω
Το τίποτε με τίποτε.
Τα σπασμένα νύχια στα βρώμικα χέρια.
Ανθρώποι μου φτωχοί μου ανθρώποι που δεν
            περιμένετε
Τίποτε».
           λα λα

Στην Καρχηδόνα τότες ήρθα

Καίγοντας καίγοντας καίγοντας καίγοντας
Κύριε εξέσπασάς με
Κύριε εξέσπασας

καίγοντας

                   Δ΄  ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΠΟ ΠΝΙΓΜΟ
[
Φληβάς ο Φοίνικας, δεκαπέντε μέρες πεθαμένος,
Λησμόνησε την κραυγή των γλάρων, και το
          φούσκωμα του βαθιού πελάγου
Και το κέρδος και τη ζημιά.
                                       Κάτω απ’ τη Θάλασσα ένα ρέμα
Έγλειψε τα κόκαλά του ψιθυρίζοντας. Μ’
           ανεβοκατεβάσματα
Πέρασε τα στάδια των γερατειών του και της
           νιότης του
Μπαίνοντας μέσα στη ρουφήχτρα.
                                                         Εθνικέ ή Εβραίε
Ω εσύ που γυρίζεις το τιμόνι κοιτάζοντας προς τον
          αγέρα,
Στοχάσου το Φληβά, που ήταν κάποτες όμορφος
          κι αψηλός σαν εσένα.

                        Ε΄  ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΚΕΡΑΥΝΟΣ

Ύστερα από το φως του πυρσού κόκκινο σε
         ιδρωμένα πρόσωπα
Ύστερα από την παγερή σιωπή μέσα στους κήπους
Ύστερα από την αγωνία σε τόπους πετρωτούς
Τις κραυγές και τους αλαλαγμούς
Τη φυλακή το παλάτι και τ’ αντιφέγγισμα
Του ανοιξιάτικου κεραυνού πάνω από μακρινά
         βουνά
Εκείνος που ήταν ζωντανός είναι τώρα
        πεθαμένος
Εμείς που ζούσαμε τώρα πεθαίνουμε
Με λίγη υπομονή

    Δεν έχει εδώ νερό παρά μονάχα βράχια
Βράχια χωρίς νερό κι ο άμμος του δρόμου
Του δρόμου που ξετυλίγεται στα βουνά
Που είναι βραχόβουνα χωρίς νερό
Αν είχε νερό εδώ-πέρα θα στεκόμασταν να πιούμε
Μέσα στα βράχια πώς να σταθούμε πώς να
     στοχαστούμε
Ξερός ο ιδρώς και τα πόδια μες στον άμμο
Αν είχε τουλάχιστο νερό στο βράχο
Στόμα νεκρό του βουνού με σάπια δόντια που
    δεν μπορεί να φτύσει
Εδώ κανείς δεν μπορεί να σταθεί ούτε να
     πλαγιάσει ούτε να καθίσει
Δεν έχει μηδέ σιωπή μέσα στα βουνά
Μόνο ο ξερός κεραυνός στείρος χωρίς βροχή
Δεν έχει μηδέ μοναξιά μέσα στα βουνά
Μόνο κόκκινα πρόσωπα βλοσυρά σαρκάζουν και
      γρυλίζουν
Μέσα απ’ τις πόρτες ξεροσκασμένων λασποκαλυβιών
                      Αν είχε νερό
     Χωρίς τα βράχια
      Αν ήταν τα βράχια  
      Μαζί με νερό
      Και νερό
      Μια πηγή
      Μια γούρνα μες στα βράχια
      Αν ήταν ήχος μοναχά νερού
      Όχι ο τζίτζικας
      Και το ξερό χορτάρι τραγουδώντας
      Μα ήχος νερού πάνω από βράχο
      Εκεί που η τσίχλα κελαηδεί μέσα στα πεύκα
      Βριξ βροξ βριξ βροξ βροξ βροξ βροξ
      Αλλά δεν έχει νερό

      Ποιος είναι ο τρίτος που περπατεί πάντα
           στό πλάι σου;
Όταν μετρώ, είμαι μονάχα εγώ και συ μαζί μου
Μα όταν κοιτάζω εμπρός τον άσπρο δρόμο
Υπάρχει πάντα κάποιος που περπατεί στο πλάι
         σου
Γλιστρώντας τυλιγμένος σε καστανό μανδύα,
         κουκουλωμένος
Αν είναι άντρας αν είναι γυναίκα δεν το ξέρω
– Μ’ αυτός εκεί ποιος είναι απ’ τ’ άλλο πλάι σου;

    Ποιος είναι αυτός ο ήχος ψηλά στον αέρα
Μουρμούρισμα μητρικού ολολυγμού
Ποιες είναι αυτές οι κουκουλωμένες ορδές που
     μερμηγκιάζουν
Πάνω σ’ ατέλειωτους κάμπους, σκοντάφτοντας
      στη σκασμένη γης
Ζωσμένες από τον ορίζοντα το χαμηλό μονάχα
Ποια είναι η πολιτεία πέρα απ’ τα βουνά
Σκάζει, ξαναγεννιέται, θρουβαλιάζεται μες στο
      μενεξεδένιο αέρα
Πύργοι πέφτουν
Ιερουσαλήμ Αθήνα Αλεξάντρεια
Βιέννη Λόντρα
Ανύπαρχτες

    Μια γυναίκα έσυρε τη μακριά μαύρη της κόμη
       τεντωμένη
Κι έπαιξε ψίθυρο μουσικής πάνω σ’ αυτή τη χορδή
Και νυχτερίδες με πρόσωπα μωρών μέσα στο φως
       το μενεξεδένιο
Σφύριξαν και πετάρισαν μια στιγμή
Και σύρθηκαν με τo κεφάλι κάτω στη ρίζα ενός
      καψαλιασμένου τοίχου
Κι ήτανε πύργοι ανάστροφοι κι ανάεροι
Που σήμαιναν τις ώρες χτυπώντας καμπάνες
      θυμητικές
Και φωνές τραγουδούσαν μέσα από ξεροπήγαδα
       και στέρνες αδειανές.

    Στη ρημαγμένη τούτη γούβα μέσα στα βουνά
Κάτω απ’ τα’ αχνό φεγγαρόφωτο, τραγουδάει το
     χορτάρι
Πάνω σ’ αφανισμένους τάφους, γύρω στην εκκλησιά
Εκεί είναι η αδειανή εκκλησία, του αγέρα μόνο
      κατοικία.
Χωρίς παράθυρα, κι πόρτα παίζει,
Τα ξερά κόκαλα κανένα δεν πειράζουν.
Μόνο ένας κόκορας στάθηκε στο μεσοδόκι
Κου κου ρικου κου κου ρικου
Μέσα στο φέγγος αστραπής Τότες μια νοτερή πνοή
Φέρνοντας τη βροχή

    Φύρανε ο Γάγγης, τα πλαδαρά τα φύλλα
Προσμέναν τη βροχή, ενώ τα μαύρα σύννεφα
Συνάχτηκαν μακριά, πάνω απ’ το Χίμαβαντ.
Η ζούγκλα ζάρωσε, κουβαριασμένη σιωπηλά.
Μίλησε τότε ό κεραυνός
ΝΤΑ
Ντάττα: τι έχουμε δώσει;
Φίλε μου, τραντάζει το αίμα την καρδιά μου
Η φοβερή τόλμη μιaς στιγμής παραδομού
Που η εποχή της φρόνησης πότες δε θ’ αναιρέσει
Μ’ αυτή, μόνο μ’ αυτήν, έχουμε υπάρξει
Που κανείς δε θα βρει μες στις νεκρολογίες μας
Μήτε σε θύμησες από την ελεητικήν αράχνη σκεπασμένες
Η κάτω από σφραγίδες που έσπασε ο στεγνός δικηγόρος
Στις άδειες κάμαρές μας
ΝΤΑ
Ντάγιαντβαμ: Άκουσα το κλειδί
Στην πόρτα να γυρίζει μια φορά μια φορά μόνο
Σκεπτόμαστε το κλειδί, καθένας μες στη φυλακή
     του
Με τη σκέψη του κλειδιού, καθένας βεβαιώνει τη
     φυλακή του
Μονάχα όταν βραδιάζει, αιθέρια ψιθυρίσματα
Για μια στιγμή ξαναζωντανεύουν έναν τσακισμένο
     Κοριολανό
ΝΤΑ
Ντάμυατα: Το πλοίο ανταποκρίθηκε
Χαρούμενα, στο χέρι το δεξιό και στο πανί και στο
      κουπί
Η θάλασσα ήταν ήσυχη, θα ’χε ανταποκριθεί η
     καρδιά σου
Χαρούμενα, στην πρόσκληση, πάλλοντας υπάκουη
Σε κυρίαρχα χέρια

                                                          Κάθισα στην όχθη
Ψαρεύοντας, και πίσω μου o ξερός κάμπος
Τάχα θα βάλω πια τις χώρες μου σε τάξη;
Της Λόντρας το γιοφύρι πέφτει παει και πέφτει πάει και πέφτει
Poi s’ ascose nel foco che gli affina
Quando fiam uti chelidon – Ω χελιδόνι χελιδόνι
Le Prince d’ Aquitaine à la rour abolie
Με τα συντρίμμια αυτά στύλωσα τα ερείπια μου
Ωραία, θα σας κανονίσω. Πάλι τρελός ο Ιερώνυμος.
Ντάττα. Ντάγιαντβαμ. Ντάμυατα.

                    Σάντι σάντι σάντι

(μτφρ: Γ. Σεφέρης)
Thomas S. Eliot

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2016

Η Πεδιάς και το Νεκροταφείον


(Πίναξ ημιτελής)

Έχει πια δύσει ο ήλιος του χειμώνα,
και γρήγορα, σα θέατρο, σκοτεινιάζει,
ή σα να πέφτει πέπλο σε μια εικόνα.
Άλλο δε βρίσκει ο άνεμος, ταράζει
μόνο τ' αγκάθια στην πεδιάδα όλη,
μόνο κάποιο χαρτί σ' όλη τη φύση.
Mα το χαριτωμένο περιβόλι
αίμα και δάκρυα το 'χουνε ποτίσει.
Aδιάκοπα τα δέντρα ξεκινούνε,
κι οι πέτρινοι σταυροί σκίζουν σα χέρια
τον ουρανό που σύννεφα περνούνε,
τον ουρανό που είναι χωρίς αστέρια.

(Ωραίο, φριχτό και απέριττο τοπίον!
Eλαιογραφία μεγάλου διδασκάλου.
Aλλά του λείπει μια σειρά ερειπίων
κι η επίσημος αγχόνη του Παγκάλου.)

Κώστας Καρυωτάκης