Follow by Email

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Παράπλευρη νύχτα ευτυχίας



Ι.
προχωράμε
όλο ευθεία
πού πάμε
διψάω συνέχεια
θα σου φύγει
όχι
αυτή η δίψα είναι άλλη
δεν τελειώνει
ο δρόμος σε γυρίζει
πάμε πίσω
φρακάρω στα στενά
πνίγομαι
νερό δεν έχει
τα μάτια σκοτεινά
το βλέμμα εκεί
πού πάμε

ΙΙ.
μου είπες για πάντα
το πάντα είναι σχετικό
θα κοιμόμαστε μαζί
μα να τώρα που σε άφησα
μία στιγμή
και ροχαλίζεις ήρεμος
σαν στρυφνό κακό σκυλί


ΙΙΙ.
στον ξύπνιο σου με ορίζεις
με κλείνεις σαν γρανίτης
με χάνεις σαν κομήτης
και η τροχιά σου είναι φθηνή
μην τύχει και σε χάσω
πόσο εύκολα με τρομάζει
να σε φτάσω

IV.
ήταν ίσιο και στραβό
όλο αυτό το μεταξύ μας
και οι λέξεις γίνανε βραχύ φωνήεν
που αντηχεί πνιγηρά στην ακοή μας

V.
πριν να μιλήσει ο έρωτας ο ήλιος
προλαβαίνει και βασιλεύει σαν ατμός
ικανός το βάρος μας να ισιώσει
ώσπου στης γης να φτάσει
το μαύρο άγριο σωθικό

VI.
στην άκρη του κρεβατιού
κάθισες ορθό σώμα
με την αιχμή του τσιγαριού
και τα φτερά σου λιώμα
κλείνοντας σφαλιστά
τις πόρτες του φιλιού

μαγάρισες το όνειρο
πριν καν μισοτελειώσει
το βλέμμα αποτράβηξες
και την ψυχή την άδειασες
μονάχη να τελειώσει
από λυγμούς πριν νιώσει

κι είχες μάτια από σίδερο
δέρμα από ατσάλι
στη βρωμερή σου ζάλη
με άφησες να χαθώ
να τρώγει εκείνη το χορτάρι
κι εγώ ψοφίμι στο χορό

πουλιά να μπήγουν ράμφη
στη μέση ανάμεσά μας
βράχια να ορθώνουν να
σκιάζουν το μπροστά μας
και μια στιγμή θάλασσας
να μη μας ευλογούν
στο νου μας τον απάνεμο
τα βέλη τους να χώνουν
και το νερό από λάσπη
να στέκει στον λαιμό


Αντιγόνη Ηλιάδη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου