Follow by Email

Κυριακή, 5 Ιουνίου 2016

Το παιδί με το λαούτο


«δεν θυμάμαι καλά
σε άκουσα να παίζεις από μακριά
 εκείνο το βράδυ
καλοκαίρι ήταν ή άνοιξη 
και πήγα πιο κοντά για να σε δω
ρώτησα πώς λένε το όργανο 
αυτό που μοιάζει κιθάρα και μαντολίνο
και η φωνή σου μου έβαλε φωτιά
σαν μου είπε λαούτο»

μια έννοια φολκλόρ είσαι
στο πράσινό σου φτιάχνονται οι ορισμοί
του λαϊκού τα μαγαρισμένα λόγια
και στα μπράτσα σου δένεται ο άνθρωπος
κι ο κόσμος από σχοινιά της φωνής σου
και είσαι ένα αγόρι μικρό ντροπαλό
που στέκεται κοκκινισμένο σε ένα αρμόνιο λυκειακό
κι από εκεί κοιτάζεις τα πάντα
κι αν συνεχίσουμε έτσι μαζί να ξέρεις
θα επαναπροσδιοριστεί ο όρος ηδονή
ορίζουμε το τέλος του κόσμου λίγο πιο κάτω
από την κοιλιά μου και στη ρυτίδα στα δένδρα
στο βλέμμα σου που αρχίζει το πάντα
ας ξεκινήσουμε από των αδενών μας τη σιγή
σε εξομολογητικά στιγμιότυπα
ωρών και ημερών και νυχτών
ας συνεχίσουμε για το πώς σε φοβάμαι
πώς μήπως με πληγώσεις
πώς μες στον ύπνο σου με παρακαλάς
και σε ηρεμώ και σου λέω ξανά και ξανά δεν θα φύγω
και μη με δαγκώνεις σιγά μόνο δυνατά
για να ξεχνάω την ύπαρξη
κάνε με να πονέσω και μες στα χάδια σου
να αποσβέσω τα χρέη μου στο αναπόφευκτο
θα σε προσέχω και θα σε έχω από το νότιο
ως τον βόριο πόλο του κόρφου μου
και ζώα θα μας κοιτάνε από μακριά
θα μας προσέχουν και εμείς θα είμαστε το ξέφωτο
που θα αποθηκεύεις τα πιο κρυφά σου μυστικά
και γω τα φιλιά μου για σένα
όταν μου λείπεις σιωπηλά

Αντιγόνη Ηλιάδη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου