Follow by Email

Σάββατο, 14 Μαΐου 2016

Η άλλη διάσταση



Ι.
θέλω να γυρνάμε μαζί σπίτι το βράδυ
να μιλάνε τα πόδια μας με τα χέρια μας
στο κόκκινο φανάρι της Ολυμπιάδος
να μου κλείνεις με τα δάχτυλα το στόμα
και να αναπνέω στο μαξιλάρι
να είμαστε τα παιδιά του Μπατάιγ
χαμένα στον δερμάτινο χάρτη
τα χείλη σου πλαγιασμένα από τον πόθο
που σου άφησε το σεντόνι στην πλάτη
θέλω να γυρνάμε μαζί σπίτι το βράδυ

II.
είμαστε ένας αειφόρος συνδυασμός
και το στρώμα του κρεβατιού
είναι ο κόσμος από κάτω μας
και κάθε μας καύλα κι επαφή
μία ιερή ανάμεσά μας τελετουργία

III.
για τις μέρες που δεν θα είμαι εκεί
για τις μέρες που τα χέρια σου θα πονάνε
για τις νύχτες που οι ευχές σου δεν θα πιάνουν
για τις νύχτες που
θα σε σφίγγει κάτι σκοτεινό όχι εγώ

δεν θέλω να ξεχνάς
πώς χαμογελάς μαζί μου

ΙV.
ναι μικρέ μου σε σκέφτομαι στο λαιμό μου
και σε θέλω κάθε φορά
και ξημερώνω στον ήλιο για σένα
και πίνω για σένα με χαρά
θαυμάζω τα δάχτυλά σου και την ψυχή σου
καθώς φυτρώνουν από μέσα της τοπία
σε περιμένω να θυμηθείς να με πάρεις
και κοιτώ σε μία οθόνη
κι όλα πέρα από εμάς
είναι γενικά κι αφηρημένα

V.
να μιλάμε ως το πρωί για την υπαρξιακή μας αγωνία
για τον Σαρτρ τον Εμπειρίκο και μία πιθανή ευτυχία
για τους έρωτες του Χατζιδάκι τις στιγμές του Νίτσε
όλα τα σημεία στον άκρατο μηδενισμό
μία παύση για μία απελπισμένη τρίσβαθη συνουσία
ο Χαρμς να ξύνει τα μαλλιά του
κι ο Μπατάιγ τα αρχίδια και τα μάτια του
μία αθεράπευτη εξομολογητική αδυναμία
που άρχισε στα καλιαρντά και στο κουίαρ κίνημα
κι έφτασε στο παράπονο για μία απουσία  
να ξημερώνει μία περί μελαγχολίας φιλοσοφία
στην Αναϊς να σε φιλώ και στη σκέψη της Μανσούρ
να σε κρατάω σφιχτά μέχρι να έρθει η Βακαλό
κάπου στον Μίλερ και στους μπίτνικς
διάλειμμα για τσιγάρο και τεϊοποσία
με έναν άκρατο παραληρηματικό συνδυασμό
για τη λαϊκότητα τον θάνατο και την τεχνολογία
κι όταν φτάνουμε στα νοήματα και στην ανυπακοή
είναι ξεκάθαρο πολύ πως είμαστε χαοτικοί
σε συμπόσιο ερωτευμένων πέρα από κάθε αμφιβολία



VI.
μη με ρωτάς πόσο σε θέλω
σε θέλω πολύ πάρα πολύ
το πλείστον
δεν είμαι γραφική ούτε ρομαντική
είμαι μία ύπαρξη συγχυσμένη
και χαμένη
που χτίζει στιγμή τη στιγμή
και δεν σε γνωρίζω σε μαθαίνω
συνέχεια από την αρχή
κι αυτή είναι μία γοητεία ανείπωτη
που την ανάσα μου μικραίνει
το στομάχι μου βαθαίνει
και στα μάτια μου φτιάχνει
φωτογραφικούς θαλάμους
και τα χέρια μου κάνει
να χαλάνε ασταμάτητα
τόνους από χαρτί
μη με ρωτάς πόσο σε θέλω
σε θέλω πολύ πάρα πολύ


VII.
μου αρέσει που είσαι ευάλωτος
που κοιτάς μόνο εμένα ευθεία στα μάτια
και που κρυφά με αγαπάς
που το βράδυ το πόδι σου μετράει όγδοα
και αγκαλιάζει το δικό μου
που το χέρι σου με ξυπνάει
και το γέλιο σου σε άλλα δωμάτια
μου αρέσει το οικείο σου ανάστημα
τα λαμπερά σου μάτια και η φωνή σου
μου αρέσει να με νανουρίζεις
να με φροντίζεις να μου μιλάς
με τη φωνή σου να με κρατάς σφιχτά
να με καυλώνεις και ύστερα μέσα μου να χώνεις
τον εαυτό σου στοργικά σιγά κι ύστερα άγρια
κι από την καύλα να συρρικνώνεις
κάθε μας φόβο διακριτικά
μου αρέσει το εμείς μας και το εσύ σου
κι όλο αυτό με κάνει να σε ψάχνω
όταν δεν σε έχω
κι όταν σε έχω να αφήνομαι στον ρυθμό
της καρδιάς

Αντιγόνη Ηλιάδη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου